Diakonia Misyjna Ruchu Światło - Życie

Szopka, solar i co dalej?

2011-12-10T20:52:00.001+01:00

Na półmetku adwentowego oczekiwania na Boże Narodzenie mogę zakomunikować, iż uzbieraliśmy już 2400zł na "Szopkę w Kenii i Pakistanie", czyli możemy już kupić 2 krowy. Aby zakupić planowany przez nas szopkowy komplet (krowę, kozę i owcę) do Misji w Laare, sierocińca w Matetu i do Chrześcijańskiej wioski w Pakistanie, potrzebujemy jeszcze nieco ponad drugie tyle.

Zebraliśmy również 520zł na solar dla rodziny Festusa, Teresii, Leah, Caroline i Florence. Oznacza to, że mamy już 2/3 potrzebnej kwoty, a jeśli zbierzemy jeszcze 250, to dzieciaki już niedługo będą mogły cieszyć się świecącą żarówką w domu.

Zachęcamy więc kolejnych ludzi dobrej woli i wielkiego serca do wspierania tych akcji, ale przede wszystkim do wspierania dzieci, bo to dla nich ta pomoc jest organizowana. Prosimy Was wszystkich i każdego z osobna, o linkowanie tych naszych postów swoim znajomym, by coraz większe grono ludzi mogło się o tym dowiedzieć.

Akcje takie jak "szopka" czy "solar" są dobrą okazją do pokazania realiów, w jakich żyją dzieci w krajach trzeciego świata i z jakimi problemami muszą się zmagać, dlatego z nowym rokiem będziemy zachęcać Państwa do włączania się w nowe akcje, o których już niedługo pojawią się informacje na naszym blogu.

Krzyk krwi

2011-12-07T22:28:00.003+01:00

Chrześcijanie są najbardziej prześladowaną grupą religijną na całym świecie. Jednak to, co ostatnio dzieje się w Pakistanie, wydaje się nie do opisania. Jednak spróbuję…

Wielu usłyszało już historię, pochodzącej z wioski Ittanwali, Asii Bibi, aresztowanej na mocy kontrowersyjnego prawa przeciw bluźnierstwu. W listopadzie ubiegłego roku, Asia została skazana na śmierć za domniemane bluźnierstwo przeciwko prorokowi Mahometowi. Za to, że wyznała po prostu swoją prawdę wiary koleżankom, które naciskały ją, by przeszła na islam, mówiąc, że Chrystus zmarł za nasze grzechy i zmartwychwstał, czego nie zrobił dla nas Mahomet. Jedno zdanie, wypowiedziane na podstawie Ewangelii, przyczyniło się do pobicia Asii przez koleżanki, umieszczenia w więzieniu i skazania. Proces odwoławczy trwa. Tak, ten fakt stał się w miarę głośny. Wciąż zbierane są podpisy z protestem na stronie: www.callformercy.com. Jednak pakistańska ziemia jest przesiąknięta wieloma strasznymi wydarzeniami, o których świat zdaje się milczeć.

A warto pamiętać, że jeśli choć jeden członek Kościoła cierpi niewinnie w Imię Jezusa, powinny duchowo współcierpieć z nim wszystkie inne członki. Czy chrześcijanie w Europie, potrafią choć trochę utożsamiać się z cierpiącymi naśladowcami Jezusa? Czasem potrzeba po prostu modlitwy i ludzkiego wsparcia, aby zmieniać świat na lepsze. Tymczasem świat chrześcijan w Pakistanie coraz bardziej ocieka krwią. Ci ludzie naprawdę potrzebują naszej pomocy.

Czasem idąc ulicą, słyszysz jak ktoś między zdaniami rzuca: „O, Jezus!”, albo „Jezuuuu!”. Imię Jezusa tak często wypowiadane jest w naszym otoczeniu bez jakiejś większej czci lub całkiem nieświadomie. Tymczasem w Pakistanie imię Jezus jest traktowane jako obraźliwie i niebezpieczne. Za wypowiedzenie słów: „Wierzę w Jezusa”, islamscy radykałowie potrafią tam zabić. Gdy usłyszysz, że ktoś obok Ciebie wtrąca w zabawne zdania imię Jezusa bez większego namysłu, spróbuj pomyśleć, że w innym miejscu na świecie, ktoś inny ginie dlatego, że wymawia je z wielką czcią i wiarą, nie chcąc się wyrzec Chrystusa.

Pakistańscy chrześcijanie dają bardzo mocne świadectwo wiary w dzisiejszych czasach. Zdecydowana większość wyznawców Jezusa Chrystusa nie ma pracy. Po prostu muzułmanie nie chcą ich zatrudniać. Jeśli już komuś zechcą dać pracę, to przeważnie zlecają im takie czynności jak sprzątanie toalet, czy też ulic. Jest to zarazem próba upokorzenia chrześcijan. Młode dziewczyny są zatrudniane najczęściej do sprzątania domów bogatych muzułmanów, co niestety często kończy się gwałtem ze strony właściciela, bądź jego syna. Wówczas taka dziewczyna zasadniczo „należy” już do muzułmanina i jest zmuszona przejść na islam.

Nie mają pracy, a mimo to, pomagają jeszcze innym. Nie mają łatwego życia, ale wiedzą, dlaczego warto znosić ten trud. W Pakistanie żyją chrześcijanie, z których Chrystus na pewno jest dumny. Jednym z takich ludzi jest Yaqoob. To on opowiedział o sytuacji mieszkańców jego wioski. Wielu jego sąsiadów pracuje tymczasowo, to tu, to tam. Yaqoob również zatrudnia się czasowo, wykonując przeróżne prace. Z zawodu jest księgowym. Zdarza się, że ktoś zleci mu, okazjonalnie, jakieś roczne rozliczenia finansowe firmy. Bywa też, że dostanie do przetłumaczenia książkę z języka angielskiego na język urdu. Jego znajoma twierdzi, że jest bardzo sumiennym i dokładnym człowiekiem. Rodzina Yaqooba utrzymuje się z drobnych prac przez cały rok. Ktoś może teraz pomyśleć: I co w tym takiego? Czyż w Polsce nie ma też bezrobocia? A jednak… Jest w tym coś wyjątkowego. Otóż, Yaqoob jest ojcem dwójki dzieci, a wychowuje ich sześcioro.

Wraz ze swoją żoną zaopiekował się czwórką sierot. Sprawuje także opiekę nad schorowanymi rodzicami i teściami. Poza drobną, zarobkową pracą prowadzi fundację o nazwie Joy Foundation. Fundacja prowadzi sierociniec, sprawuje opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi, a także organizuje kursy zawodowe dla dziewcząt. Pomaga również dzieciom z najuboższych rodzin. Niedawno w Pakistanie były dwie wielkie powodzie. Yaqoob wraz ze swoją fundacją zajęli się gromadzeniem środków na odbudowę zalanych domów oraz bieżącą pomocą dla powodzian. Jednak Yaqoob wciąż szuka coraz większych okazji do czynienia dobra. Stał się prawą ręką proboszcza, gdy rok temu założył wspólnotę przy parafii. Latem 2010 był bowiem w Polsce na międzynarodowych rekolekcjach Ruchu Światło-Życie w Krościenku, dzięki polskim oazowiczom. Wspólnota, która powstała, po jego powrocie, w Pakistanie, to właśnie owoc tych rekolekcji. Yaqoob tłumaczy dla niej materiały formacyjne z języka angielskiego na urdu, animując należących do wspólnoty ludzi. To przykład na to, jak silny może być człowiek, który zaufał Panu Bogu. Człowiek, który ufa w sytuacji ciągłego zagrożenia życia, z nadzieją, że kiedyś będzie lepiej…

Krew niewinnych ludzi wręcz krzyczy, a tak mało z nas na ten krzyk reaguje. Giną tylko dlatego, że wierzą w Chrystusa. Są traktowani gorzej niż bydło. Nie mają prawa do normalnego życia, jak normalni obywatele. A mimo to zachowują ufność i modlą się za swych prześladowców. Każda przemoc wobec drugiego człowieka jest ogromnym złem. Świat jednak zdaje się być wciąż zbyt głuchy. Bo czasem „lepiej” dać sobie watę do uszu. Wyłączyć stronę internetową, mówiącą o zabijaniu niewinnych, a zaraz potem włączyć np. stronę z przyjemną grą. Zagłuszyć sumienie. Powiedzieć sobie: Ten problem mnie nie dotyczy, nie muszę się tym interesować i patrzeć na krew. Mam ciekawsze sprawy do roboty… Znieczulica?

Świat jest pełen sprzeczności. W Europie, która ma chrześcijańskie korzenie, widzimy coraz bardziej naciski na wyrzucenie z niej Krzyża. Dla wielu najważniejsze staje się to, aby w życiu było „łatwo i przyjemnie”. Tylko zapomina się o tym, że żadne miejsce nie zostaje puste. Jeśli wyrzuca się jedne wartości, na ich miejsce wchodzą albo jakieś pseudowartości, albo inna wiara. Jeśli Europa odrzuci chrześcijańską miłość, prawdziwą wolność i Chrystusowy pokój, to pewnego dnia może „obudzić się” w „europejskim Pakistanie”, gdzie będzie liczyć się tylko dżihad…

źródło: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PR/as_pakistan.html

Powyższy artykuł autorstwa Agnieszki Ścibik (jednej z naszych adopcyjnych mam) może uświadomić nam, jak wiele mamy. To też mobilizacja do modlitwy za Kościół prześladowany, ale również w miarę możliwości, do konkretnej pomocy.

Nasza akcja "Szopka dla Kenii i Pakistanu" to jedna z form pomocy Chrześcijanom w Pakistanie. Chcemy wysłać krowę, kozę i owcę również do Pakistanu, do wioski w której mieszka Yaqoob. O szczegółach akcji można przeczytać na naszym blogu http://oaza-adopcjanaodleglosc.blogspot.com/2011/11/szopka-dla-kenii-i-pakistanu.html oraz na stronie akcji "Święta w shopie" http://shopka.org

Każda, nawet najmniejsza pomoc jest ważna!

Szopka dla Kenii i Pakistanu

2011-11-27T18:08:00.003+01:00

Dziś rozpoczynamy Adwent - czas przygotowania do Narodzin naszego Zbawiciela. To również czas szczególnego zwrócenia uwagi na tych najbardziej potrzebujących. Wraz z Diakonią Ewangelizacji Diecezji Warszawsko-Praskiej i prowadzoną przez nią akcją "Święta w shopie" chcemy wspomóc najuboższe dzieci w Kenii i Pakistanie

Choć Kenia to jeden z bardziej rozwiniętych i ucywilizowanych krajów afrykańskich, to nie zmienia to faktu, że nadaj zalicza się ona do krajów trzeciego świata, gdzie ludzie umierają z głodu i pragnienia, korupcja zniszczyła jakiekolwiek zaufanie do instytucji publicznych, a najbardziej na tym wszystkim cierpią oczywiście najmłodsi. Wiele dzieci zamiast chodzić do szkoły, musi pracować, by zarobić dla siebie, a czasem i dla swojego licznego rodzeństwa na miskę ryżu lub banana.

Już od ponad trzech lat współpracujemy z Kenijską parafią w Mitunguu, a od ponad roku z Misją sióstr orionistek w Laare. Oba te miejsca znajdują się na obszarze Diecezji i plemienia Meru w centralnej Kenii i kierunkują się na pomoc najuboższym, zaniedbanym przez rodziców lub osieroconym dzieciom.

W misji Laare powstała Szkoła Podstawowa Świętych Piotra i Pawła, do której uczęszcza już prawie 300 dzieci. Oprócz nauki, maluchy mają zapewnione również wyżywienie. Siostry na kawałku pola uprawiają fasolę i kukurydzę, w ogródku rośnie sukuma. Na prowizorycznym boisku szkolnym pasą się dwie krowy, trzy kozy i jedna owca o wdzięcznym imieniu Taksówka.

W sierocińcu Matetu na terenie parafii Mitunguu mieszka już około 70 dzieci pochodzących ze slumsów, dla których wybudowane zostały dormitoria, kuchnia ze stołówką i szkoła na 300 uczniów. Na ogromnym terenie rosną już setki bananowców, fasola, kukurydza, szpinak. W zagrodach znaleźć można dwie krowy, kilka kóz i owiec, kury i króliki.

Zarówno w Laare, jak i w Mitunguu, jest jeszcze wiele dzieci dla których „nie ma miejsca w gospodzie”. Owszem, możemy wysyłać coraz więcej pieniędzy, by kolejne dzieci mogły pójść do szkoły, by można było kupić kolejny worek ryżu. Chcemy jednak, by nasza pomoc była bardziej przemyślana i efektywna.

Boże Narodzenie nieodłącznie kojarzy się z szopką, żłóbkiem… Jeśli uda nam się sprawić, by w misji Laare i w sierocińcu Matetu przy żłóbku stanęła jeszcze jedna krowa, jeszcze jedna koza i jeszcze jedna owca, to z codziennego darmowego mleko mogą skorzystać kolejne potrzebujące dzieci.

Jest jeszcze jedno miejsce, które chcielibyśmy włączyć w ten projekt, mianowicie pakistańska wioska Madina. Jest to Chrześcijański azyl w muzułmańskim kraju. Wyznawcy Jezusa są tam bardzo prześladowani, a ich jutro jest bardzo niepewne. Przez powodzie, które nawiedziły ten kraj w ubiegłym i w tym roku, większość ludzi straciła całe majątki. Chcemy również szkole w tej wiosce podarować taką szopkę z krową, kozą i owcą, by choć w ten sposób im pomóc.

Ceny inwentarza w Kenii i w Pakistanie są bardzo zbliżone. Dobra krowa, to koszt 1200zł, koza – 320zł, a jedna owca – 200zł.

Pomocy na ten cel można udzielić poprzez wpłatę na nasze konto. Przy poprzednich projektach pisałem to już nie raz, ale przypomnę raz jeszcze, KAŻDY GROSZ JEST WAŻNY!!!

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007

Stowarzyszenie Diakonia Ruchu Światło-Życie
ul. Blachnickiego 2 34-450 Krościenko
z dopiskiem:
"Darowizna na cele statutowe - shopka"

(przekazaną kwotę można odliczyć od podatku jako darowiznę)

Podziękowania z Amungenti

2011-11-26T01:22:00.001+01:00

Dziś otrzymaliśmy oficjalne pisma od księdza Dionizego - proboszcza parafii Amungenti, z podziękowaniami za pomoc przekazaną na rozbudowę szkoły. My ze swej strony również jeszcze raz Wam dziękujemy za Wasze wielkie, otwarte serca i jednocześnie w dalszym ciągu polecamy Waszej pamięci szkołę w Amungenti, bo jak pisze Fr. Dionizy, jest tam jeszcze wiele do zrobienia.

"W imieniu Szkoły Podstawowej Św. Jana przyjmijcie podziękowania za Wasze finansowe wsparcie przesłane za pośrednictwem Projektu „Nadzieja” w celu zadaszenia szkolnych klas. Otrzymaliśmy 785 euro, dzięki czemu prace mogę postępować. Możemy nie być w stanie ukończyć klas do końca roku, zgodnie z naszymi oczekiwaniami, jednak Wasza pomoc pozwoliła uczynić nam kilka kroków na przód. Dzięki projektowi rozbudowy szkoły o osiem nowych klas lekcyjnych będziemy w stanie przyjąć więcej dzieci do szkoły.

Przyjmijcie wdzięczność od nas wszystkich.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i dostatniego Nowego Roku 2012."

"Drodzy przyjaciele z Ruchu Światło – Życie

Zmierzamy ku końcowi roku 2011. Pozwolę sobie przy tej okazji przekazać naszą miłość i pozdrowienia dla każdego z członków Ruchu.

W imieniu Szkoły Św. Jana w Amungenti pragnę podziękować Wam wszystkim za Wasze materialne i duchowe wsparcie, szczególnie za to, że byliście naszym światłem w obliczu pożary jednego z internatów, a także daliście nam życie gdy prawie wszystko wydawało się stanąć w miejscu . Pamiętam Słowo Chrystusa „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Niech Bóg błogosławi Wam wszystkim.

Nasze dzieci wyjeżdżają właśnie na Święta do swoich domów, ale w ciągu tego roku były podekscytowane i szczęśliwe, że odwiedzili ich goście z Polska Jarek, Klaudia i Monika, którzy byli dla nas inspiracją. Przy tej okazji zapraszam wszystkich do Kenii, szczególnie do Laare i Amungenti

Dzięki Siostrze Alicję i Projektowi „Nadzieja” otrzymaliśmy Waszą darowiznę, która pomogła nam bardzo w pokryciu dachu nowych klas które budujemy. Po zakończeniu tych prac będziemy mogli sprostać większej ilości dzieci w szkole. Projekt ten jest bardzo kosztowny, ale wierzymy, że dzięki Waszemu hojnemu wsparciu będziemy mogli osiągnąć cel.

Błogosławionego Adwentu, radosnych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku 2012

Pozwólcie nam być światłem i życiem dla innych, bądźcie pewni, że modlę się za Was w Mszach Świętych, które celebruję."

Modlitwa i czyn

2011-11-24T08:36:00.000+01:00

W dniach 18-20 listopada 2011 r. w Laskach koło Warszawy odbyła się Oaza Modlitwy Diakonii Misyjnej. Organizatorem była Centralna Diakonia Misyjna. Tematem spotkania było hasło: „Nowy entuzjazm – Nowa ewangelizacja”, a nauki głosił ks. Maciej Krulak, Moderator Centrum Ruchu Światło-Życie w Krościenku. W sumie Oaza Modlitwy w Laskach zgromadziła około 27 osób. Pogoda dopisała, humor również.

Czy już się zachwyciłam Jezusem?
Na nową ewangelizację składa się: nowy zapał, nowe metody i nowe środki wyrazu. Skąd się bierze nowy zapał? Z nawrócenia serca. Przy ewangelizacji obowiązuje prosta, ale ważna zasada: czym żyjesz, tym karmisz! Jeśli żyję smutkiem, problemami, frustracją, to właśnie je będę przekazywać innym; jeśli żyję Jezusem, Jego przekażę drugiemu człowiekowi. Nie da się przekonać innych, by chcieli uwierzyć w to, w co ja wierzę, jeśli przekazuję tylko teorię – mam mówić o Jezusie, o Tym, Którego sama spotkałam w swoim życiu. Bo co jest podstawą teologii? Odkrycie, że Bóg jest wspaniałością.
Podczas sobotniej Jutrzni ks. Maciej, wyjaśniając teksty z Liturgii Godzin, przypomniał wszystkim, że nasze życie musi być konsekwentne: skoro się modlimy, nie możemy na tym poprzestać, lecz trzeba podejmować konkretne czyny i działania. Nie wolno nam także zapomnieć o tym, by pytać Boga, czy dany pomysł, plan jest na pewno tym, czego On od nas chce. Nie możemy sami w sobie umocnić łaski, ale możemy na nią odpowiedzieć.

Mówca zaczął od bardzo miłego zdania: „Uświadomiłem sobie, że fajnie tu z wami być. To tak, jak z wejściem do sklepu warzywnego – wszystko cieszy oczy”. Ks. Maciej zaczął bardzo optymistycznie, jednak katecheza dotyczyła trudnego tematu: zawsze się czegoś boimy. Można ową obawę podzielić na trzy rodzaje: 1) boimy się stracić – twarz, ludzi, dobrą reputację etc.; 2) boimy się samotności; 3) boimy się, że się nie uda – że nie odniesiemy sukcesu. A przecież, jak mówił ks. Wojciech Danielski, poprzez to, co niepomyślne i nieudane, mamy udział w krzyżu Chrystusa. Bo On wyzwala przez prawdę o nas (kto żyje w prawdzie, ten jest wolny), On wyzwala nas przede wszystkim z lęku o nasze życie.

Dam ci skarb!
Ks. Maciej poruszył także kwestię nowej metody oraz nowych środków w nowej ewangelizacji. Kto jest powołany do ewangelizacji? Cały Kościół. Czyli także świeccy. Mamy docierać nie tylko tam, gdzie nie dotrą księża, ale wszędzie! Jedność jest cechą chrześcijan, dlatego jedność musi być także wewnątrz Ruchu Światło-Życie. Wystarczy zadać sobie pytanie, czy cieszę się z owoców tego, co zrobili inni. Nie możemy myśleć: „W tamtej diecezji zrobili tak? O nie, to musimy ich przebić”. Chodzi o wyzbywanie się konkurencji. Ewangelia bowiem urzeczywistnia się w relacjach z drugim człowiekiem.

Środków do ewangelizacji jest wiele, zresztą bardzo dobrych, ale najlepsze jest jednak działanie Ducha. Ponadto ks. Maciej znów przypomniał: mam opowiadać innym nie o tym, co czuję czy myślę, ale o tym, czego doświadczam! Powinniśmy się odwoływać nie do uczuć, emocji, rozumu, ale do woli drugiego człowieka; najlepiej też, byśmy mówili językiem słuchaczy, czyli tak, byśmy zostali zrozumiani. A co z podejmowaniem decyzji? Z lękiem? Niepodjęcie decyzji będzie najgorszą z możliwych decyzji.

Co jest największym skarbem, jaki już mam dla drugiej osoby? To ja sama! Ważne tylko, by nie ofiarować nikomu siebie w zepsutej formie. Ksiądz przytoczył też kolejną ważną zasadę: ewangelizacja przypomina sytuację, kiedy to jeden żebrak prowadzi drugiego i pokazuje mu, gdzie znalazł Chleb Życia.

Moderator Centrum z Krościenka użył kilku bardzo ciekawych porównań zaczerpniętych z „Matrixa”. Zdziwiłam się, gdy usłyszałam zdanie: „Jak wiele można się z tego filmu dowiedzieć o chrześcijaństwie”. Kto by pomyślał… Pamiętasz scenę, gdy Neo leży na stole już po obudzeniu się w rzeczywistym świecie? Mówi: „Bolą mnie oczy, czemu?”, a Morfeusz mu odpowiada: „Bo ich nigdy nie używałeś”. Podobnie jest z nami, nie używamy najczęściej oczu, wolimy nie widzieć prawdy.

Inne porównanie: mam wybór – wezmę niebieską pigułkę, to obudzę się rano w swoim łóżku, pomyślę, że to był tylko sen; wezmę czerwoną, to poznam prawdę. W życiu codziennym wciąż dokonuję takiego wyboru.

Osobiście
Czy czterystukilometrowa podróż (w jedną stronę) jest do zaakceptowania? Czy to znośna odległość, gdy trzeba jechać samemu na rekolekcje w miejsce, w którym się nigdy nie było, i do ludzi, których się właściwie nie zna? Czy to się w ogóle opłaca? Czy wyjazd, na który wydam ok. 150zł (będąc studentką), a trwający tylko jeden weekend, ma sens? Jeśli na wszystkie pytania odpowiedź brzmi u Ciebie TAK – jak u mnie – to żałuję, że nie było tam Ciebie ze mną.

Szczególnie dotknęły mojego serca słowa przypominające o pytaniu Pana Boga o Jego wolę, gdyż obecnie pojawiły się pewne plany, marzenia na następny rok; ale dotarło do mnie, że muszę jednak zapytać Boga o zdanie, bo jeśli sama sobie to wymyśliłam, krzywda może stać się nie tylko mnie.

Czas pracy w grupach był bardzo owocny. Było dużo pytań i choć moja grupa nie wszystkie zdołała „przetrawić”, to cieszę się z tego punktu dnia. Cieszę się, że grupa otworzyła się na mnie i wysłuchała moich odpowiedzi; cieszę się, że dziewczyny zaufały mi i podzieliły się z kolei swoimi odpowiedziami ze mną. Każda z nas miała inne doświadczenia, ale dzięki temu mogłyśmy się sobą nawzajem ubogacić. Ucieszyło mnie wyjście na spacer – miałam okazję dłużej porozmawiać z paroma osobami, ucieszyć się ich obecnością i darem, jakim one były dla mnie na Oazie Modlitwy. Albo Pogodny Wieczór. Sala mała, nas trochę było, ale to żadna przeszkoda. Zabawa była wyśmienita, a po godzinie naprawdę czułam się nieco śmielej wśród ludzi, których wcześniej nie znałam! Tak, to jedyny i niepowtarzalny fenomen Ducha Świętego i wspólnie spędzanego czasu.

Ledwo przyjechałam, trzeba było wracać. Z żalem, ale i z radością w sercu przeżyłam jakoś tę długą podróż do domu. Z jednej strony w każdym uczestniku tej Oazy Modlitwy znalazłam cechę, którą podziwiam i chciałabym posiadać. Z drugiej strony, choć to będzie długi proces, to jednak wreszcie wiem, co mam robić, by w sercu zagościł nowy zapał i by inni zapalali się ode mnie.

Agnieszka Wałkiewicz
Diakonia Komunikowania Społecznego

Randka Małżeńska w Ukrainie

2011-11-16T00:11:00.000+01:00

Rzadko do Was piszę – wybaczcie mi proszę. Dużo nam pomagacie, modlicie się za nas. A my tu pracujemy wkładając w to całą naszą energię i trochę nie ma jak napisać.

Znów jednak mam pragnienie jakoś to, choć trochę zmienić.

Od randka małżeńska

Między innymi zmobilizowało mnie do tego spotkanie z Diakonią Misyjną miesiąc temu - gdy byłem w Warszawie – i nasza wspólna modlitwa. Widzę też w internecie Wasze Diecezjalne przygotowania do Samochodowej Randki Małżeńskiej – niech więc moje świadectwo będzie dla Was zachętą do tej Waszej ciekawej i nietypowej ewangelizacji w najbliższą niedzielę.

Od randka małżeńska

--------------------------------------------------------------------------------

Pociągnięci przykładem akcji z poprzednich lat warszawsko-praskiego Domowego Kościoła zorganizowaliśmy coś podobnego w naszej katedrze w Kamieńcu – Podolskim.

Od randka małżeńska

Warunki są trochę inne – ja mam do Kamieńca 100km, nie mamy rozgłośni radiowej, samochodów i dopiero pierwszy raz organizowaliśmy coś takiego, więc zrobiliśmy wszystko w formie rekolekcji-warsztatów weekendowych w katedrze w dniach 4-6.11. Zaczęliśmy w piątek wieczór, kiedy po wieczornej Mszy Świętej pokazaliśmy „dla zachęty” i dla poruszenia pierwszych treści naszego kursu pierwszą część filmu (ok. pół godziny).

I tu zachęta do osobistego zapraszania ludzi na film. Przyzwyczajony do ukraińskich warunków nie spodziewałem się więcej jak kilkunastu osób. Kiedy wszedłem do kościoła – zobaczyłem cały tłum. Pomyślałem, że to pewnie jakaś wycieczka przyszła zwiedzać naszą historyczną kamieniecką katedrę i że zaraz wyjdą. Okazało się, że zostali wszyscy – w piątkowy wieczór przyszło ich 63 osoby. I przyszło ich tak dużo jak na nasze warunki – przez to że ksiądz proboszcz do ostatniej chwili dzwonił do swoich parafian i zapraszał ich na ten film i warsztaty. Osobiste zaproszenie – to jest to!

W sumie w warsztatach wzięło udział około 20 pełnych małżeństw i kilka „połówek”, które żałowały, że współmałżonek nie mógł tutaj być.

Rano wszyscy mogli obejrzeć cały film, a potem – korzystając z waszego internetowego kursu „warsztaty małżeńskie” przetłumaczonego na język ukraiński poprowadziliśmy zajęcia dla małżeństw.

Ludzie zwalniali się z pracy, żeby tylko przybiec na nasze zajęcia. Kto wiedział że rano nie będzie mógł przyjść na film – w nocy szukał go i oglądał w internecie.

Od Zdjecia ks.Zbyszka z wizyty u nas na Podolu

Super fantastyczny widok małżeństw w kościele szepczących do siebie wzajemnie na ucho w czasie pracy w parach czy poszczególnych małżonków zatopionych w zadumaniu nad kartkami pracy osobistej „ćwiczeń przeciwpożarowych”.

W czasie naszej wspólnej rozmowy na temat poszczególnych fragmentów filmu było jeszcze jedno niezwykłe zjawisko. Przyzwyczajony jestem już (niestety) do częstego wśród Domowego Kościoła „przepychanki” miedzy małżonkami- kto ma się coś tam powiedzieć na spotkaniu kręgu w jakiejś tam sprawie i „chowania się” mężczyzn za wypowiedziami ich żon.

Tu natomiast mężczyźni nie dali kobietom dojść do słowa, trzeba było bronić czasu dla nich żeby mogły wyrazić swoje zdanie.

Powiedziałem im o Waszej – warszawsko-praskiej akcji i już nastąpiło poruszenie wśród nich – jak to zrobić by coś podobnego u nas zorganizować: „…może we współpracy z prawosławnymi i protestantami, żeby dotarło to także do innych ludzi…” Jesteśmy już z warsztatami małżeńskimi zaproszeni do następnego miasta na kolejne rekolekcje w lutym.

Niech przykład randki małżeńskiej w romantycznym Kamieńcu Podolskim, gdzie żona Pana Michała tak wiernie trwała do końca przy swoim bohaterze będzie dla Was zachętą na najbliższy czas. Tylko nie zapomnijcie nakarmić swojej Wybranki na randce. :)

Od randka małżeńska

Owoc naszej „Randki małżeńskiej”? Pewnie różne, ale gdy tydzień później zapytałem jakąś parę prostym: „Jak tam?” - usłyszałem coś co jest kwintesencją owoców chyba każdej randki – także tej małżeńskiej: „Jesteśmy szczęśliwi!”

ks.Piotr

Oaza Modlitwy

2011-11-07T16:57:00.004+01:00

„Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!”

Rz 10, 14n

Bracia i Siostry w Chrystusie!
Centralna Diakonia Misyjna pragnie zaprosić każdego z Was na Oazę Modlitwy. Chcemy razem spędzić czas w bliskości Pana Boga rozważając temat:

NOWY ENTUZJAZM – NOWA EWANGELIZACJA

W rozważaniach poprowadzi nas x. Maciej Krulak – moderator Centrum Ruchu Światło-Życie w Krościenku i moderator krajowy Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Oaza odbędzie się w dniach 18-20 listopada br. Gościć nas będą siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża w Laskach niedaleko Warszawy.

Koszt wyjazdu – 60 złotych. Wasze zgłoszenia przyjmujemy pod adresem: misje@oaza.pl
Tu również udzielimy szczegółowych informacji w sprawie wyjazdu.

Kontakt: Marcin Skłodowski 502 621 490

Rozradujmy się w Panu!

Niedziela Misyjna, 23 października 2011

2011-10-24T11:49:00.000+02:00

Źródło

Przewielebni Księża Proboszczowie,
Osoby Życia Konsekrowanego,
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

W dzisiejszą niedzielę w kościołach całego świata obchodzony jest Światowy Dzień Misyjny. W Orędziu zatytułowanym Zglobalizowany świat pilnie potrzebuje ewangelizacji Ojciec Święty Benedykt XVI napisał: „Dzień Misyjny nie jest odosobnioną chwilą w ciągu roku, ale cenną okazją do refleksji nad tym, czy i jak odpowiadamy na powołanie misyjne; jest to odpowiedź o zasadniczym znaczeniu dla życia Kościoła”.

W tym dniu naszą modlitwę kierujemy w stronę tych Braci i Sióstr naszej Diecezji, którzy podejmują wysiłek misyjny na kilku kontynentach. Misjonarze naszej Diecezji, duchowni i świeccy ewangelizują i troszczą się o powierzonych sobie ludzi w Zambii, Republice Centralnej Afryki, Tunezji, Peru, Rosji, Kazachstanie, na Białorusi i Ukrainie. Od niedawna także w Sierra Leone, jednym z najbiedniejszych krajów świata, w którym do 2002 roku trwała wojna domowa. Szacuje się, że 65% żyjącej tam ludności to analfabeci. Bezrobocie wynosi 70%, a trzy czwarte społeczeństwa żyje za mniej niż 2 dolary dziennie. Średnia długość życia wynosi tam 40 lat. Sierra Leone to kraj o najwyższej na świecie śmiertelności dzieci i kobiet w ciąży.

Na początku bieżącego roku śledziliśmy pierwsze kroki naszych misjonarzy w tym kraju. Trudne doświadczenia choroby i śmierci Ks. Andrzeja Dudzika sprawiły, że na pół roku trzeba było zawiesić naszą obecność w Sierra Leone. Piątego października, we wspomnienie Św. Siostry Faustyny po raz drugi do Sierra Leone wyjechali nasi misjonarze, kapłan i osoba świecka, do których za dwa miesiące dojedzie kolejny ksiądz. Wszyscy posługują w diecezji Makeni. Diecezja ta powstała w 1962 roku. Obecnie na jej terenie mieszka milion osiemset tysięcy osób, wśród których jest tylko około 40 tysięcy katolików, co stanowi nieco ponad 2% populacji. Pasterzem diecezji Makeni jest od blisko 25 lat Biskup George Biguzzi ze Zgromadzenia Księży Ksawerianów, który dwukrotnie, ostatnio w lipcu tego roku odwiedził naszą Diecezję.

W Niedzielę Misyjną Kościół Warszawsko–Praski pragnie rozpocząć animację misyjną, która zostanie przeprowadzona w każdej parafii i każdej szkole naszej diecezji. Animacja ta ma na celu uwrażliwienie dzieci, młodzieży i dorosłych na problemy, z którymi borykają się misjonarze pracujący w różnorodnych miejscach świata. Informacja o życiu i potrzebach ludzi „biednego Południa” pozwala nam pełniej dostrzec powszechność Kościoła, a także podjąć działania na rzecz najbiedniejszych. Animacja misyjna ma też pomóc w kształtowaniu świadomości powszechnego powołania misyjnego. Animację wraz z Dziełem Misyjnym Diecezji Warszawsko–Praskiej i Papieskimi Dziełami Misyjnymi przeprowadzą Książa z Pallotyńskiego Sekretariatu Misyjnego, doświadczeni misjonarze pracujący przez wiele lat w Afryce i Ameryce Południowej. Pallotyński Sekretariat Misyjny, przygotowujący do wyjazdu na misje działa w Ząbkach od blisko czterdziestu lat.

Proszę wszystkich duszpasterzy, katechetów, grupy parafialne, w sposób szczególny koła Żywego Różańca, które zostało założone przez Pauline Jaricot w celu wspierania misji, aby z otwartym sercem przyjęli misjonarzy i czynnie uczestniczyli w animacji. Mam nadzieję, że owocem tej inicjatywy będą regularne nabożeństwa misyjne oraz powstające koła misyjne w parafiach i szkołach.

Pamiętajmy, że Niedziela Misyjna to dzień powszechnej solidarności misyjnej w całym Kościele, angażujący katolików całego świata do współpracy przez modlitwę i składanie ofiar na rzecz misji. To wyraz wspólnej troski o wszystkich, szczególnie najbardziej potrzebujących.

Jan Paweł II w encyklice Redemptoris Missio pisał: „Gdy chodzi o pomoc materialną, ważne jest zwracanie uwagi na ducha, w jakim się daje. Dlatego trzeba poddać rewizji własny styl życia: misje wymagają nie tylko pomocy, ale współuczestniczenia w przepowiadaniu i w miłości względem ubogich”. (RM, 81). Przedłużmy Niedzielę Misyjną nie tylko na kolejne dni Tygodnia Misyjnego, ale na każdy dzień naszego życia. Współuczestniczmy w tym wszystkim, co dobre dla drugiego człowieka.

Jeszcze raz zapraszam do współpracy misyjnej kapłanów, osoby życia konsekrowanego i wszystkich wiernych świeckich.

Na wszystkie podejmowane zadania z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa.

Warszawa, 12 października 2011

+ Abp Henryk Hoser SAC
Biskup Warszawsko - Praski

Opublikowane w: www.diecezja.waw.pl

Orędzie misyjne 2011

2011-10-23T00:04:00.002+02:00

Źródło: www.guardian.co.uk

Najprostszą i najważniejszą formą wspierania misji jest modlitwa, dlatego szczególnie w tygodniu misyjnym zachęcamy do ofiarowania Eucharystii i różańca w intencji misjonarzy. Zapraszamy też do wspólnej modlitwy w najbliższy poniedziałek o godz. 19 u księży Pallotynów na Skaryszewskiej, którą poprowadzi ks. Piotr Główka, założyciel Diakonii Misyjnej obecnie posługujący na Ukrainie. Na poniedziałkowym spotkaniu swoim zapałem ewangelizacyjnym także będzie się dzielił o. Luca ze Zgromadzenia Consolata. Zachęcamy do zgłębienia Orędzia na Światowy Dzień Misyjny skierowanego do każdego z nas przez Ojca św. Benedykta XVI.

Zglobalizowany świat pilnie potrzebuje Ewangelizacji

„Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20,21)

Z okazji Jubileuszu Roku 2000 Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, na początku nowego tysiąclecia chrześcijaństwa zdecydowanie zaakcentował konieczność ponownego oddania się niesieniu do wszystkich orędzia Ewangelii, „naśladując entuzjazm pierwszych chrześcijan” (list apostolski „Novo millennio ineunte”, 58). Jest to najcenniejsza posługa, jaką Kościół może dać ludzkości i każdej poszczególnej osobie poszukującej głębokich motywów, by przeżyć w pełni swoje życie. Dlatego ta sama zachęta rozbrzmiewa co roku podczas obchodów Światowego Dnia Misyjnego. Nieustanne głoszenie Ewangelii w istocie ożywia także Kościół, jego zapał, jego duch apostolski, odnawia jego metody duszpasterskie, aby były bardziej odpowiednie do nowych sytuacji - nawet tych, które wymagają nowej ewangelizacji - i były ożywiane zapałem misyjnym: „Misje odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana! Nowa ewangelizacja ludów chrześcijańskich znajdzie natchnienie i oparcie w oddaniu się działalności misyjnej” (Jan Paweł II, encyklika „Redemptoris missio”, 2).

Idźcie i głoście

Cel ten jest stale ożywiany przez sprawowanie liturgii, zwłaszcza Eucharystii, która zawsze kończy się echem polecenia zmartwychwstałego Jezusa skierowanego do Apostołów: „Idźcie...” (Mt 28,19). Liturgia jest zawsze wezwaniem „ze świata” i nowym posłaniem „w świat”, aby zaświadczyć o tym, czego doświadczyliśmy: zbawczej mocy Słowa Bożego, zbawczej mocy tajemnicy paschalnej Chrystusa. Wszyscy, którzy spotkali Zmartwychwstałego Pana odczuwali potrzebę, aby powiedzieć o tym innym, podobnie jak dwóch uczniów z Emaus. Oni, po rozpoznaniu Pana na łamaniu chleba: „w tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu” i opowiadali, co ich spotkało w drodze (Łk 24, 33-34). Papież Jan Paweł II wezwał, abyśmy byli „czuwającymi, gotowi rozpoznać Jego oblicze i spieszyć do braci, aby nieść im wspaniałą nowinę: «Widzieliśmy Pana!» (J 20, 25)” (list apostolski „Novo millennio ineunte”, 59).

Wszystkim

Głoszenie Ewangelii skierowane jest do wszystkich narodów. „Kościół jest misyjny ze swej natury, ponieważ swój początek bierze wedle planu Ojca z posłania (ex missione) Syna i z posłania Ducha Świętego”, zgodnie z planem Boga Ojca (Sobór Watykański II, dekret „Ad gentes”, 2). Taka jest „łaska i właściwe powołanie Kościoła”, wyrażające jego najprawdziwszą tożsamość. „Kościół jest dla ewangelizacji” (Paweł VI, adhortacja apostolska „Evangelii nuntiandi”, 14). W konsekwencji nigdy nie może zamykać się w sobie. Zakorzenia się w określonych miejscach, aby iść dalej. Jego działanie, w pełnej wierności słowu Chrystusa oraz pod wpływem Jego łaski i miłości uobecnia się i uaktualnia w pełni wszystkim ludziom i narodom, aby je doprowadzić do wiary w Chrystusa (por. Dekret „Ad gentes”, 5).

Zadanie to nic nie straciło ze swej aktualności. Więcej: „Misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca... obejmując spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły” (Jan Paweł II, encyklika „Redemptoris missio”, 1). Nie możemy pozostać obojętni na myśl, że po dwóch tysiącach lat istnieją nadal ludy, które nie znają Chrystusa i nie usłyszały jeszcze jego orędzia zbawienia.

Nie tylko to; poszerzają się bowiem zastępy tych, którzy pomimo, że otrzymali głoszenie Ewangelii, zapomnieli o nim i porzucili, nie rozpoznają się już w Kościele; wiele środowisk, także w społeczeństwach tradycyjnie chrześcijańskich jest dziś opornych na otwarcie się na słowa wiary. Zachodzi przemiana kulturowa, wzmagana przez globalizację, przez nurty intelektualne i panujący relatywizm, przemiana, która prowadzi do zmiany mentalności i stylu życia, abstrahująca od orędzia Ewangelii, tak jak gdyby Bóg nie istniał, a która gloryfikuje poszukiwanie dobrobytu, łatwego zysku, kariery i sukcesu jako celu życia, nawet za cenę wartości moralnych.

Współodpowiedzialność wszystkich

Misja powszechna obejmuje wszystkich, wszystko i zawsze. Ewangelia nie jest wyłączną własnością tych, którzy ją otrzymali, ale jest darem, którym należy się dzielić, wspaniałą wieścią, którą trzeba przekazywać. Ten dar-zobowiązanie jest powierzony nie tylko niektórym, ale wszystkim ochrzczonym, którzy są „wybranym plemieniem... narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym” (1 P 2,9), aby głosił Jego wspaniałe dzieła.

Obejmuje to wszelką aktywność. Uwaga i współpraca w dziele ewangelizacyjnym Kościoła w świecie nie mogą być ograniczone do pewnych momentów i specjalnych okazji. Nie mogą być też uważane za jedną z tak wielu działań duszpasterskich: wymiar misyjny Kościoła jest istotny i dlatego zawsze musi być uwzględniany. Ważne, aby zarówno poszczególni ochrzczeni jak i wspólnoty kościelne były zainteresowane misjami nie sporadycznie i okresowo, ale systematycznie, jako forma życia chrześcijańskiego. Sam Światowy Dzień Misyjny nie jest wyizolowaną chwilą w ciągu roku, ale cenną okazją, aby zastanowić się, czy i jak odpowiadamy na powołanie misyjne; jest odpowiedzią istotną dla życia Kościoła.

Globalna ewangelizacja

Ewangelizacja jest procesem złożonym i obejmuje kilka elementów. Wśród nich szczególną uwagę animacja misyjna zawsze zwracała na solidarność. Jest to również jeden z celów Światowego Dnia Misyjnego, który poprzez Papieskie Dzieła Misyjne zabiega o pomoc w wykonywaniu zadań ewangelizacji na terenach misyjnych. Chodzi o wsparcie instytucji niezbędnych dla ustanowienia i umocnienia Kościoła przez katechetów, seminarzystów, księży; a także wniesienie swojego osobistego wkładu w poprawę warunków życia ludzi w krajach, w których zachodzą największe zjawiska ubóstwa, niedożywienia, zwłaszcza dzieci, chorób, braku opieki zdrowotnej i edukacji. To też jest częścią misji Kościoła. Głosząc Ewangelię, bierze się na serio życie ludzkie w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest nie do przyjęcia - podkreślił Sługa Boży Paweł VI - aby w dziele ewangelizacji zaniedbywano kwestie dotyczące rozwoju człowieka, sprawiedliwości, wyzwolenia od wszelkich form ucisku, oczywiście z poszanowaniem autonomii sfery polityki. Brak zainteresowania doczesnymi problemami ludzkości oznaczałby „zapomnienie także nauki Ewangelii o miłości względem bliźniego, cierpiącego i potrzebującego” (adhortacja apostolska „Evangelii nuntiandi”, 31.34); nie byłoby to zgodne z zachowaniem Jezusa, który „obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9,35).

Tak więc poprzez współodpowiedzialne uczestnictwo w misji Kościoła, chrześcijanin staje się budowniczym jedności, pokoju i solidarności, otrzymanych od Chrystusa, i współdziała w realizacji zbawczego planu Boga dla całej ludzkości. Wyzwania, jakie przed nim stoją nakazują chrześcijanom, by kroczyli wraz z innymi, a misja jest integralną częścią tej drogi ze wszystkimi. Nosimy w niej, choć w glinianych naczyniach, nasze chrześcijańskie powołanie, bezcenny skarb Ewangelii, żywe świadectwo Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, którego spotykamy i w którego wierzymy w Kościele.

Niech Światowy Dzień Misyjny rozbudzi w każdym z nas pragnienie i radość „pójścia” na spotkanie ludzkości, niosąc wszystkim Chrystusa. W Jego imię z serca udzielam mojego apostolskiego błogosławieństwa, szczególnie tym, którzy ponoszą trudy i cierpią dla Ewangelii.

Watykan, 6 stycznia 2011 r., uroczystość Objawienia Pańskiego.

Benedykt XVI

Tydzień Misyjny - czas na konkrety

2011-10-21T15:01:00.000+02:00

Najbliższa niedziela 23 października jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Misyjna, a następujący po niej tydzień, jest Tygodniem Misyjnym. To chyba dobra okazja do zadania sobie pytania, w jaki sposób ja mogę wesprzeć Misje?

Myślę, że każdy z nas może, a nawet powinien modlić się za Kościół Misyjny i nie tylko w ciągu nadchodzącego tygodnia. My oczywiście zachęcamy do szczególnej modlitwy za Kościół w Kenii. Chrześcijaństwo pojawiło się tam zaledwie sto lat temu i wciąż napotyka na wiele problemów, które hamują jego rozwój. Nadal pracuje tam wielu Misjonarzy, również z Polski. Praca w Misji, nie polega na chodzeniu od domu do domu i opowiadaniu ludziom o Jezusie Chrystusie. Misyjna codzienność, to bycie z ludźmi, pomoc w rozwiązywaniu ich problemów, to czyny miłosierdzia, które są najpełniejszym obrazem Boga Ojca.

Przemierzając Kenię i odwiedzając domy naszych dzieci spotkałem się z ogromną serdecznością i wdzięcznością za to co robimy dla tych najsłabszych. Kiedy chodziłem nadzorować budowę domu dla rodziny w Laare, widziałem ojca rodziny ze łzami w oczach, który mówił: "To Bóg Was tutaj przysłał, dziękuję Jemu i Wam, za to co zrobiliście dla mojej rodziny."

To jest konkretna pomoc, której efekty można dotknąć i powiedzieć: To ma sens, tam dzięki naszej pomocy objawia się Królestwo Boże!!! Dlatego przekazuję Wam tę wdzięczność dzieciaków i ich rodziców, ale dołączam również swoją wdzięczność za Wasze zaangażowanie, zainteresowanie, wszystkie maile, telefony i konkretną pomoc okazaną dzieciakom.

Mam świadomość, że nie każdy może włączyć się w pomoc dla Kenii poprzez adopcję dziecka, gdyż jest to ogromne zobowiązanie, którego z różnych względów nie każdy może się podjąć. Są jednak projekty jednorazowe, które można wesprzeć dowolną kwotą i również przyczynić się do radości dzieciaków.

Już dwukrotnie przeżyliśmy niesamowite emocje, kiedy na hasło "budujemy dom" w ciągu tygodnia lub dwóch, na nasze konto wpływały tysiące złotych.

Szczerze mówiąc, to i teraz liczymy trochę na Waszą pomoc... Wczoraj dostałem informację od Siostry Alicji, że wreszcie na równiku zaczęło lać!!! To fantastyczna wiadomość dla ludzi tam żyjących, którzy umierają z pragnienia, z głodu. Można powiedzieć, że to pierwsze porządne ulewy od kilku lat. Niestety to fatalne wieści dla szkoły w Amungenti, która do tej pory nie została zabezpieczona na okoliczność deszczu.

Nie chcę opisywać sytuacji szkoły po raz kolejny, bo można o niej poczytać w jednym z wcześniejszych postów http://oaza-adopcjanaodleglosc.blogspot.com/2011/07/szkoa-w-amungenti.html

W kilku słowach można opisać sytuację następująco: potrzebnych jest ok 17 tys. zł, by położyć blachę i zabezpieczyć mury i wykończone już klasy przed zniszczeniem. To ogromna kwota, ale jeśli każdy, kto przeczyta tę wiadomość, prześle tę wiadomość do 10 znajomych z prośbą o wsparcie tej akcji kwotą 10zł, to jest szansa, że już wkrótce uda nam się zebrać całą kwotę, albo jeszcze więcej.

Zawsze uczono mnie, że należy zaczynać od siebie, dlatego jutro wpłacam 10zł na nasze konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

z dopiskiem: "szkoła Amungenti"

Was również o to proszę...

Z góry dziękuję w imieniu swoim i dzieciaków z Amungenti za przesłanie tej informacji dalej i za każdą złotówkę przekazaną na ten cel.

Jarek

Tydzień misyjny Consolata

2011-10-18T16:21:00.001+02:00

Źródło: www.ismico.org

W tygodniu misyjnym chcemy podzielić się z Wami bogactwem, jakie odkrywamy w Diakonii Misyjnej, tak więc zapraszamy Was do wspólnego spotkania z misjonarzem:

Ojciec Luca Bovio z włoskiego Zgromadzenia Matki Bożej Pocieszenia ('Consolata'), które od trzech lat jest obecne również w Polsce na warszawskim Marymoncie. Będziemy mieli nie-często-nadarzającą-się okazję doświadczyć prrrawdziwej duchowości misyjnej, przepełnionej całkowitym oddaniem Panu, promieniującą radością i głębokim pokojem. Ponieważ znam o.Lukę osobiście, mogę Was zapewnić, że trzy powyższe cechy są zaraźliwe - przynajmniej w Jego wykonaniu:)

Włączymy się również w modlitwę za misjonarzy. Być może nie będziecie mieli innej okazji, by w jakikolwiek sposób przeżyć tydzień misyjny, przeżywany w całym Kościele Katolickim. Od tego jesteśmy, żeby Wam to zapewnić :)

A więc spotykamy się

KIEDY? 24.10 (poniedziałek) godz. 19

GDZIE? Przed kościołem Pallotynów przy ul. Skaryszewskiej 12 (potem udamy się do zali w zakonie, dlatego punktualność wskazana;)

KONTAKT: martjanu@gmail.com

DO ZOBACZENIA! :)
Marta

Nowy rok pracy i nowa odpowiedzialna -czyli diakonia misyjna po łódzku

2011-09-30T11:12:00.000+02:00

W środę, 28 IX, odbyło się pierwsze po wakacjach spotkanie łódzkiej diakonii misyjnej. Rozpoczęliśmy Nieszporami, w czasie których wspólnie z moderatorem diecezjalnym modliliśmy się w szczególny sposób za naszą diakonię i jej działania w tym roku. Następnie podzieliliśmy się Ewangelią z dnia, przez którą Pan zachęca nas do tego, aby pójść za Nim i nie oglądać się za siebie, aby nie bać się pójść tam, dokąd On nas pośle,zwłaszcza, jeśli powoła nas do pracy na misjach!

Dalej przeprowadziliśmy krótki warsztat, który miał za zadanie pomóc nam uświadomić sobie czym jest i powinna być diakonia (rozumiana zarówno jako postawa, służba, jak też jako zespół ludzi), oraz czym są misje, jak je rozumiemy i w jak wielu płaszczyznach należy na nie patrzeć. Na koniec, już przy wsparciu naszego diecezjalnego, ks. Piotra, zaplanowaliśmy najbliższe akcje, związane z obchodami Niedzieli Misyjnej i Tygodnia Misyjnego. Z radością przyjęliśmy też fakt zbliżającej się Oazy Modlitwy Diakonii Misyjnej. Miejmy nadzieję, że spotkamy się na niej w szerokim, ogólnopolskim gronie, by wzajemnie ubogacać się swoim doświadczeniem i zapałem.
Spotkanie, mimo późnych godzin wieczornych uznać można za owocne. Radością napawa fakt obecności nowych członków i gotowość do pracy w nowym roku formacyjnym, już z nową odpowiedzialną za łódzką diakonię misyjną - Izą Marczak, która podczas tegorocznych wakacji podejmowała posługę na rekolekcjach oazowych w Chinach!

Przemek

Spotkanie Diakonii Misyjnej

2011-09-08T23:34:00.000+02:00

Po wakacyjnej przerwie wracamy do naszych comiesięcznych spotkań. Zgodnie z tradycją zbieramy się u Pallotynów na Skaryszewskiej w czwartek 22.09 o godz. 19. Zapraszamy serdecznie , bo będzie to wyjątkowa, jedyna okazja do posłuchania na jednym spotkaniu o doświadczeniach misyjnych w Chinach, Kenii i Kazachstanie.

Ostatni meldunek

2011-08-11T10:10:00.000+02:00

Nie udało mi się napisać z Nairobi, bo cały czas biegaliśmy z Fr. Francisem i załatwialiśmy różne sprawy. Była też mała niespodzianka, bo ksiądz wiedział, jak bardzo chciałem jechać z dzieciakami z Laare na safari, dlatego zabrał mnie do parku żyraf, gdzie mogłem „pocałować” takiego niesamowitego zwierzaka.

W tej chwili jestem już w Amsterdamie i w sztucznej strefie zieleni na lotnisku, kwitnę razem ze sztucznymi kwiatkami czekając na samolot do Warszawy. To dobry czas na krótkie podsumowanie, bo w ciągu ośmiu godzin lotu z Nairobi przyszło już kilka refleksji.

Przede wszystkim, to mogę powiedzieć, że te dwa miesiące minęły strasznie szybko, może dlatego, że dużo rzeczy było do zrobienia, dużo rozmów do przeprowadzenia i dużo miejsc do odwiedzenia. Nawet nie wiem ile razy mijałem równik jadąc z północy na południe i z południa na północ.

Choć cały czas wzbudzałem sensację wśród tubylców, to dzieciaki traktowały mnie już jako swojego „mzungu”. To one pokazały mi, że moja największa obawa, czyli bardzo średnia znajomość języka, nie ma żadnego znaczenia.

Oczywiście w Laare było mi w tej kwestii łatwiej, bo zawsze s.Alicja mogła pomóc, gdy czegoś nie rozumiałem, ale w Mitunguu musiałem już sobie radzić sam. To nic, że niejednokrotnie po kilka razy używałem magicznego yyyyyyyyyy, które w zależności od intonacji, ma w kimeru trzy znaczenia ( „TAK”, „NIE” i „możesz powtórzyć bo nie usłyszałem/nie zrozumiałem).

Teraz dopiero do mnie dotarło, że dwa lata temu byłem w zasadzie tylko obserwatorem, bo to Kasia jako koordynatorka nad wszystkim czuwała, wszystkiego pilnowała, a ja tylko ewentualnie podsuwałem jakieś pomysły, lub wykonywałem polecenia szefowej.

Tym razem sam musiałem większość rzeczy planować, wykonać, lub koordynować. To było trudne, ale przy życiu trzymała mnie Wasza modlitwa, Wasze wsparcie, które dawało mi siłę do działania. Z całego serca dziękuję za to wsparcie duchowe, za każdą „Zdrowaśkę”, ale również za wsparcie materialne, dzięki któremu ta misja było w ogóle możliwa.

Po krótkim odpoczynku będę chciał być do Waszej dyspozycji, udostępnić wszystkie zdjęcia, wysłać listy od dzieci. Mimo wszystko czeka mnie też powrót do szarej rzeczywistości, do zwykłych domowych obowiązków, szukania pracy… dlatego proszę o cierpliwość i wyrozumiałość.

Tymczasem odmeldowuję się, ruszam w dalszą drogę, dziś do domu, a jutro do Częstochowy…
Pozdrawiam,
Jarek

Czas pożegnań

2011-08-07T22:34:00.002+02:00

Jak to zwykle w Kenii bywa, zmienił się lekko plan mojego powrotu, dlatego trzeba było przeorganizować wszystko. Pierwotny plan był taki, że jedziemy do Nairobi we wtorek, ale Fr. Francis ma do załatwienia tam jutro jakieś sprawy, więc skrócił mi się pobyt w Mitunguu o jeden dzień.

To pociągnęło za sobą kolejne zmiany, bo rzeczy, które chciałem załatwić w poniedziałek, musiałem przesunąć na wczoraj i dziś, dlatego też zmuszony byłem zrezygnować z zaproszenia na safari organizowanego przez s.Alicję dla dzieci z Laare. Mówi się trudno, żyje się dalej…

Wczoraj i dziś było mnóstwo spraw do zakończenia, mnóstwo spotkań, ale wydaje mi się, że na tyle na ile mogłem, wszystko dopiąłem i mogę wyjeżdżać ze spokojnym sumieniem. Oczywiście zawsze można zrobić więcej, lepiej, ale niestety nie wszystko ode mnie tu zależy i w wielu sprawach muszę się dostosować.

Rzutem na taśmę, udało mi się wczoraj odwiedzić ostatnie dziecko z Mitunguu, a mianowicie Lewisa, który teoretycznie mieszka całkiem blisko, ale z powodu braku mostu na rzece, podróż zajmuje jakieś 10 km. To bardzo zdolny i bystry chłopiec, ale pochodzi ze skrajnie ubogiej rodziny, dlatego rozmawiałem już z Fatherem, o jak najszybszym umieszczeniu chłopca w Matetu.

Spotkałem się też z liderami tutejszej, pierwszej w Afryce wspólnoty Ruchu Światło – Życie. To było spotkanie robocze o tym jak funkcjonuje obecnie wspólnota, jakie są ich radości i bolączki. Z tych rozmów o Ruchu w Kenii zmontujemy później jakiś krótki reportaż, więc każdy będzie mógł dowiedzieć się więcej na ten temat.

Dziś również chciałem pożegnać się z dziećmi z Matetu. Bardzo się z nimi zżyłem, więc nie było to łatwe spotkanie. Najpierw wspólna Msza Święta, na którą ks. Francis przywiózł cały samochód innych dzieci, które również chciały się ze mną pożegnać.

Po Eucharystii wspólna fotka, spacer po terenie sierocińca i kolacja. Było mnóstwo radości, ale mi się łza w oku zakręciła, kiedy Caroline na cały głos krzyknęła „Mzungu, ja chcę jechać z tobą”. Zostawiłem dzieciakom drobne prezenty – piłki i skakanki, które przekazały mi dzieci ze szkoły podstawowej na warszawskiej Pradze.

Niedawno uporałem się z papierkowo – komputerową robotą, więc zostało mi jeszcze tylko spakowanie wszystkiego. Swoich rzeczy nie mam dużo, a i tak część z nich zostawiam, tu się bardziej przydadzą.

Z czytelnikami bloga jeszcze się nie żegnam, bo myślę że z Nairobi jeszcze coś napiszę. Na podsumowania i przemyślenia przyjdzie czas po powrocie, wtedy też zajmiemy się przetwarzaniem i rozsyłaniem do wszystkich sponsorów informacji o dzieciach.

Proszę jednak o chwilę cierpliwości, gdyż swoje pielgrzymowanie przez Afrykę chcę zakończyć przed obliczem Czarnej Madonny. W czwartek chcę dołączyć do mojej umiłowanej, fioletowej WAPM, by na Jasnej Górze podziękować Panu Bogu za dar tej wyprawy na równik.

Mój dom...

2011-08-05T22:57:00.000+02:00

Wiem, że wiele osób uważnie śledzi historię Agnes i Caroline, pragnę więc przekazać świeże wieści:
Pierwszej nocy Caroline obudziła się i zaczęła płakać, że chce chleba, ale Agnes szybko ją uspokoiła i mała zasnęła.
Dziś kiedy pojechaliśmy do Matetu, to rozradowana Agnes biegła na przedzie całej grupy dzieci. Kiedy Father zapytał, czy chcą odwiedzić rodzinę w domu, to Agnes szybko odpowiedziała, że jeśli rodzina chce je zobaczyć, to może do nich przyjechać, a ich dom jest teraz w Matetu!!!

Nowy początek

2011-08-05T08:53:00.000+02:00

Dla Caroline i Agnes to był pewnie jeden z najważniejszych dni w życiu. Wczoraj przed południem dostaliśmy informację, że wszystkie dokumenty potrzebne do zabrania dziewczynek z domu są już gotowe i możemy przystąpić do działania.

Nie jestem pracownikiem socjalnym, ani kuratorem, więc trudno było mi sobie wyobrazić, jak można pójść do kogoś do domu i tak po prostu zabrać dzieci. Ojca oczywiście nie było, była chyba jakaś ciocia, ale po jej zachowaniu widać było, że jest jej obojętne co się dzieje z dziewczynkami i gdzie je zabieramy.

Były one bardzo przejęte, Agnes pomogła Caroline umyć się, a następnie sama też zażyła mini kąpieli, wyczyściły buty i zabrały resztę rzeczy, które przedwczoraj im podarowaliśmy. Gdy odchodziliśmy z domu widziałem lekki smutek na ich twarzach, ale wcale się temu nie dziwiłem, bo zostawiały to co znają i szły w nieznane.

Na markecie kupiliśmy kilka potrzebnych rzeczy dla każdej z sióstr i wsiedliśmy na motory. Agata jechała z Caroline, ja z Agnes. Całą drogę mała mówiła do mnie, ale ja nie rozumiałem z tego nic, bo mówiła w kimeru.

W Matetu od razu otoczyły nas wszystkie dzieci zainteresowane, co się dzieje? Caroline jest młodsza, więc wszystkiego jeszcze nie rozumie, dlatego od razu wpadła w ramiona dzieci i popłynęła z prądem. Agnes na początku bardzo się wystraszyła i wycofała. Myślę, że dotarło do niej, że więcej nie wróci do domu, bo rodzina ma zakaz zabierania ich z Matetu, mogą tylko je odwiedzać.

Poszliśmy do sypialni dziewcząt. Siostry dostały jedno piętrowe łóżko, ale poprosiłem, by tej nocy mogły spać razem na jednym piętrze, żeby nie czuły się za bardzo osamotnione. Inne dzieci szybko przyniosły koce i przygotowały posłanie.

Wybił dzwonek na codzienny różaniec, więc wszyscy pobiegli do refektarza, a my zostaliśmy z dziewczynkami i powoli wszystko tłumaczyliśmy i wyjaśnialiśmy. Trzeba było przecież pokazać, jak się korzysta z toalety, wytłumaczyć, że później myje się ręce, że mają swoje miejsce na ubrania i nie mogą rzucać ich gdziekolwiek, bo później ich mogą nie znaleźć.

Na końcówce różańca dołączyliśmy do modlących się dzieci, a później była kolacja. Zastawiliśmy już dziewczynki, by mogły się w spokoju zintegrować z innymi dziećmi. W sumie to sytuacja jest o tyle dobra, że większość dzieci w Matetu pochodzi ze slumsu w Mitunguu i siostry znają ich. Pewnie dlatego, gdy wróciliśmy po kolacji w czasie indywidualnego czytania, Agnes i Caroline były już uśmiechnięte i bardzo radosne.

Nasze dzieci ze slumsu

2011-08-03T22:34:00.001+02:00

Dokładnie za tydzień będę już w drodze powrotnej do Polski, a tu wciąż tyle spraw do załatwienia. Wczoraj rozpoczęliśmy więc odwiedziny tych rodzin, które mamy najbliżej, czyli te mieszkające w slumsie w Mitunguu.

Wydawało się, że to co najbliżej, będzie najłatwiejsze, ale i tym razem się pomyliłem. O slumsie, skąd się wziął i kto tu żyje, pisałem już w poście o Mitunguu, dlatego nie będę się powtarzał. Dodam tylko, że większość mieszkańców Koromone (tak tutaj nazywają ten slums) to ludność napływowa.

Pociąga to za sobą pewne konsekwencje, ponieważ ludzi nie z tego klanu i nie z tego plemienia, nic tu nie trzyma. Dziś mieszkają tu, a jutro przenoszą się zupełnie gdzie indziej i ślad po nich ginie. Nie wiążą ich również żadne więzi sąsiedzkie, każdy żyje po swojemu i nie zwraca uwagi na tragedię jaka często rozgrywaj się za ścianą.

W okolicach Tiganii, gdzie mieszka większość naszych dzieci od ks. Francisa, klan trzyma się razem i nawet jeśli rodzice umrą, to sąsiedzi opiekują się osieroconymi dziećmi. Tu w slumsie w Mitunguu takie sieroty stają się dziećmi ulicy, bo nikt się nimi na pewno nie zaopiekuje.

Jedyną alternatywą i szansą dla tych dzieci jest sierociniec w Matetu. Nie, jak zrozumiałem wcześniej, najlepsza dziesiątka przedszkolaków, tylko właśnie nasza dziesiątka dzieci ma trafić tam. Pewnie nie wszystkich uda się przenieść od września, ale od nowego roku szkolnego, czyli od stycznia wszystkie dzieci powinny już tam się znaleźć.
Kiedy Father wyjaśnił mi to, od razu kamień spadł mi z serca, bo to oznacza koniec wielu problemów.

A tych jest tutaj nie mało. Pisałem już, że matka Kellego jest alkoholiczką i w czasie odwiedzin nie bardzo można było się z nią porozumieć. Wczoraj odwiedziliśmy ją ponownie i na szczęście była w lepszej formie, dlatego nawet z nami chwilę porozmawiała.

Odwiedziliśmy również Bosco, któremu wręczyłem list od sponsorów, a Agata przetłumaczyło go na kimeru, oraz Joan, której rodziców nie było w domu i nie wiadomo było, gdzie są i kiedy wrócą. Agata oczywiście wszystko skrzętnie notowała, bym mógł zabrać komplet informacji ze sobą do Polski.

Najbardziej poruszyły mnie odwiedziny u Agnes i Caroline. Mama dziewczynek nie żyje i teoretycznie opiekuje się nimi ojciec, ale jest on alkoholikiem i kompletnie się nimi nie zajmuje. Agnes musi się więc opiekować młodszym rodzeństwem. Śpią na betonie, na workach po ryżu, a co kolwiek uda im się zdobyć, ojciec sprzedaje by mieć pieniądze na alkohol.

Fr. Francis wyjaśnił mi po powrocie, że prawo jest tutaj bardzo skomplikowane i tak po prostu nie można zabrać dzieci z domu. Nie ma czegoś takiego jak opieka społeczna, która dba o dobro dzieci. Ci najmłodsi często sami o siebie muszą zadbać.

Rodzina ta jest z innego plemienia, więc to dodatkowo wydłuża wszystkie formalności, które trzeba załatwić, ale podobno już na dniach mają być gotowe wszystkie dokumenty potrzebne do wyrwania dzieci z tej patologii i umieszczenia w sierocińcu w Matetu.

Po drodze do domu chcieliśmy jeszcze odwiedzić Mastera, ale sąsiedzi powiedzieli, że matka z chłopcem wyjechali gdzieś, oczywiście nie wiadomo gdzie. Mimo wszystko dziś rano Master zjawił się w parafii, jakby nigdy nic. Ale jego domu jeszcze nie odwiedziliśmy.

Z samego rana przybiegła również Agnes. Najpierw daliśmy jej jeść, później wykąpaliśmy i przebraliśmy, bo była naprawdę w kiepskim stanie. Później podarowałem jej jeszcze małą laleczkę i dziewczynka wreszcie się uśmiechnęła.

Wizyty Mastera i Agnes nie były przypadkowe, bowiem zapraszaliśmy wczoraj dzieci, by przyszły dziś i stworzyły arcydzieła dla swoich sponsorów. Przyszła również Joan, Caroline, Bosco i Kelly. Było mnóstwo radości i płacz również, bo a to ktoś kogoś szturchnął, a to zabrał kredkę…

Było to naprawdę miłe przedpołudnie i dobrze było zobaczyć nasze dzieciaki radosne i beztroskie…

To był hard core...

2011-08-02T06:07:00.000+02:00

W piątek z samego rana, czyli tutejszym zwyczajem koło południa, ruszyliśmy z Agatą na północ. Najpierw matatu z Mitunguu do Nkubu, później z Nkubu do Meru. Tam chciałem załatwić kilka spraw, między innymi wypłacić parę groszy z bankomatu, bo zasoby w portfelu już się kończyły.

Banków w Meru jest już sporo, więc długo nie trzeba było szukać i wszystko byłoby OK., gdyby nie to, że bankomat zaczął zadawać dziwne pytania, a następnie pożarł moją kartę. Wiele nie myśląc, zrobiłem w banku dużo hałasu, bo okazało się, że bank nie zwraca kart wydanych przez inne banki. Trwało to wszystko dobrą godzinę, ale udało mi się odzyskać kartę i pomyślnie wyjąć szylingi ze ściany.

Matatu do Tiganii złapaliśmy szybko, ale nie zmienia to faktu, że na miejsce dotarliśmy już po 17, a chcieliśmy tego dnia odwiedzić jeszcze kilkoro naszych dzieci. Nikt nie był świadomy, że przybywam z planem odwiedzenia wszystkich domów, ale Stephen, który miał gościć nas ponownie, powiedział, że będzie ciężko, ale damy radę!

Wystarczył jeden telefon, by zawołać dwie taksówki motory i już po chwili ruszyliśmy w drogę. Co prawda dystans nie był daleki, bo zaledwie trzy lub cztery kilometry, ale w tej sytuacji każda minuta była na wagę złota.

Tego dnia udało nam się odwiedzić siedem rodzin, które mieszkają niedaleko siebie. Ostatnie domy wizytowaliśmy już po zachodzie słońca, więc Stephen zarządził powrót do domu.

Tego dnia długo jeszcze rozmawialiśmy obmyślając plan działania na dzień następny, bo zapukanie do ponad trzydziestu domostw rozsianych po okolicy, to spore wyzwanie. Chciałem też zorganizować wspólne spotkanie wszystkich naszych dzieci przy pełnym talerzu, ale tym obiecała się zająć żona Stephena - Susan.

Następnego dnia już po 8 rano wyruszyliśmy z domu. Lepianka po lepiance odwiedzaliśmy kolejne rodziny, a ja czułem się jak ksiądz chodzący z kolędą. Wszystko było zaplanowane, więc każdy wiedział co ma robić. Agata robiła wywiad środowiskowy i notowała wszystko skrzętnie, ja robiłem zdjęcia, a Stephen planował, kogo odwiedzimy w następnej kolejności.

Żar lał się z nieba, a ja coraz bardziej odczuwałem słoneczną siłę na swojej twarzy. Tempa jednak nie zwalnialiśmy, nawet obiad był w drodze, bo kupiliśmy „sodę” czyli colę, ciastka i konsumowaliśmy przemierzając kolejne kilometry.

Dotarcie do niektórych domów sprawiało problem szczególnie Agacie, bo nie miała odpowiedniego obuwia do wspinania się po górach. Dla mnie to była czysta przyjemność, jako że nie miałem jeszcze okazji w tym roku wyruszyć na górskie szlaki.

Widoki były przepiękne, bo teren po którym się poruszaliśmy, to podnóże pasma górskiego Nyembene. Z domu kilku rodzin widać było sawannę i tereny plemienne Isiolo. Gdyby nie to, że obowiązki wzywały, to pewnie ruszyłbym na sam szczyt Nyembene, ale przecież dzieci gromadziły się już na wspólną kolację.

W menu znalazło się „coś”, czyli trochę mięsa z warzywami w ryżu, a na popitkę rozrobiony syrop o smaku mango, normalnie palce lizać. Niestety, nie wszystkie dzieci dotarły, bo kiedy odwiedzaliśmy domy, w niektórych gospodarstwach nikogo nie było, albo dzieci gdzieś się ulotniły.

Kolacja trwała do zachodu słońca, było mnóstwo radości, a mnie bardzo ucieszyło, że mogłem z nimi spędzić trochę czasu. Nie wiem, czy z powodu słońca, które spaliło moją twarz, ale dzieci nazwały mnie „nasz czarny mzungu”.

Dzieci pod opieką wróciły do domów, a my ponownie jednym telefonem wezwaliśmy matatu motory i wróciliśmy do domu. Tego dnia nie miałem już siły na nic, ale Stephen powiedział, że przeszliśmy ponad 20km, a drugie tyle pokonaliśmy motorami. Do tego dołożyć trzeba wykańczające słońce i spotkanie z setkami ludzi, więc nic dziwnego, że zasnąłem koło 22.

Na niedzielę plan był taki, że z samego rana odwiedzamy ostatnie kilka rodzin, których nie udało nam się zastać w domach i jedziemy prosto na Mszę, która zaczyna się o 10. Motory czekały już na nas przy bramie, więc bez zbędnego gadania wsiedliśmy i ruszyliśmy znowu w drogę.

Wydawało się, że te kilka domów odwiedzimy szybko i sprawnie, ale zeszło się nam jakieś trzy godziny, więc na Mszę dotarliśmy z dwugodzinnym poślizgiem. Miałem jednak wrażenie, że dużo nie straciliśmy, bo kazanie dopiero się zaczynało, a Msza skończyła się o 14.

Po Mszy zjedliśmy obiad i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Mutunguu. Tym razem bez żadnych komplikacji i nadmiernego oczekiwania na matatu, o zmierzchu dotarliśmy do domu, kompletnie wyczerpani, ale ze świadomością, że odwaliliśmy w te trzy dni kawał dobrej roboty.

Zaległe wieści

2011-08-01T19:30:00.002+02:00

Fr. Francis z dziećmi

Były egzaminy, są też wyniki. Najlepszym okazał się być nasz chłopiec Kelly Mutuma. Wczoraj odbyło się wręczenie nagród. Nie ważne, kto zajął które miejsce, prezenty dostali wszyscy, ale najlepsi dostaną wyjątkową szansę nauki w Matetu.

Były tańce, śpiewy i oczywiście przemowy. Ja też musiałem powiedzieć coś od siebie. Wręczyłem również najlepszemu chłopcu i najlepszej dziewczynce małe upominki, które przekazali mi mój siostrzeniec i siostrzenica, chcący podzielić się swoimi zabawkami z kenijskimi dziećmi.

Kelly Mutuma
odbiera gratulacje

Oczywiście odwiedziłem Kelle’go w domu, by zobaczyć jaka jest jego sytuacja, gdyż na rozdaniu nagród był z nim sąsiad. Okazało się, że matka wychowuje go sama, ale jest alkoholiczką i nie zajmuje się Kellym jak należy. Trudno było się od niej czegokolwiek dowiedzieć, pewne jest to, że nie pracuje.

Joan Mwende w spódnice w kratę
i przykrótkiej bluzeczce

Kelly jest dosyć bystrym chłopcem, ale bardzo nieśmiałym. Najbardziej boi się aparatu, więc zrobienie mu dobrego zdjęcia graniczy z cudem. Mimo wszystko, po wielu próbach udało mi się upolować go uśmiechniętego i nie zasłaniającego twarzy.

W slumsie uczy się jeszcze dwójka naszych dzieci: Bosco Mutethia i Joan Mwende. Te dzieci odwiedzę w najbliższych dniach, bo teraz zabrakło na to czasu.

Kilka dni później…

Bosco w pasiastej koszulce polo

Co prawda w ostatnich dniach dużo się działo i w pisaniu mam już takie zaległości, że nadrobię to chyba dopiero koło Bożego Narodzenia, ale chciałbym wrócić jeszcze do wydarzeń z ubiegłego tygodnia.

występy dzieci

Już nie pamiętam którego dnia, ale byłem na spotkaniu grupy wsparcia osób „HIV positive”. Należy do niej trzynaście osób i spotykają się bądź przy parafii, bądź w domach. To spotkanie odbywało się u kobiety odpowiedzialnej za całą grupę, mieszka ona kilka kilometrów od Mitunguu w kierunku równika.

Opiekunką tej grupy i koordynatorką ich działań jest Agata, ta sama, która jest również koordynatorką naszego programu z ramienia ks. Francisa. To ona próbuje aktywizować tych ludzi, by nie stali się marginesem społeczeństwa.

nudzące wszystkich przemowy :)

Na tym spotkaniu padł pomysł, by cała grupa zajęła się wytwarzaniem drobnej biżuterii afrykańskiej, którą można będzie sprzedawać. Wiadomym jest, że ludziom z HIV trudniej jest znaleźć pracę i normalnie żyć, dlatego każda próba uspołecznienia ich jest bardzo ważna. Ja trzymam za nich mocno kciuki, bo choć są to ludzie bardzo prości, to jednak chcą walczyć o swoje życie i swoją przyszłość, a to jest najważniejsze.

grupa wsparcia HIV positive

Innego dnia razem z Fr. Francisem pojechaliśmy znowu w odległy zakątek parafii, by uczestniczyć w bardzo ważnym rodzinnym wydarzeniu, jakim jest chrzest dziecka. Impreza odbywała się na podwórku.

obrzęd chrztu

Najpierw oczywiście Msza Święta i sam obrzęd chrztu, który nie różni się niczym od naszego „polskiego” obrządku. Mimo wszystko były momenty zabawne, bo w Kenii, wiele rzeczy jest prowizorycznych i dotyczą one często również obrzędów liturgicznych. I tak np. Ksiądz polewał główkę dziecka z półtoralitrowej butelki po wodzie mineralnej, a gromnicą była maleńka świeczuszka, która wypaliła się w ciągu kilkunastu minut.

dary z płodów ziemi

Stałym zwyczajem ołtarz stał się później stołem biesiadnym, wokół którego przechadzały się kury, koty i psy. One również uczestniczyły w uczcie, bo po posiłku talerze stawiało się na ziemi, by zwierzęta mogły je wyczyścić.

nowy członek Kościoła

Mimo zabawnego obrazka, który można było tam nakreślić, był też drugi obraz, bardzo smutny i przygnębiający. Na uroczystość została przyniesiona dziewięćdziesięcioletnia kobieta już prawie niesłysząca i niewidoma.

Babcia z wnuczką

Po skończonej uroczystości odwiedziliśmy tę kobietą w domu i to co zobaczyłem, przeszyło mnie dreszczem. Staruszka nie ma w zasadzie żadnej rodziny, opiekuje się nią jedyna wnuczka, która po śmierci swoich rodziców z powodu HIV zajęła się babcią przerywając naukę w szkole.

Babci i wnuczce pomagają sąsiedzi, ale też na miarę swoich możliwości, bo w okolicy jest bardzo dużo biedy. Fr. Francis chce pomóc dziewczynce i zabrać ją do Matetu, gdzie w spokoju będzie mogła kontynuować naukę, a babcię pewnie trzeba będzie umieścić w ośrodku dla chorych prowadzonym przez włoskie zgromadzenie Cottolengo.

Ferie zimowe

2011-07-27T10:36:00.000+02:00

Co prawda zmieniłem lokalizację, ale chwilowo zostanę jeszcze przy wątku szkolnym, bo w tej chwili, jak Kenia długa i szeroka, trwają egzaminy podsumowujące drugi trymestr roku szkolnego. Myślę, że to dobra okazja do wyjaśnienia jaki system edukacji panuje w Kenii.

Tym, którzy pamiętają jeszcze stary system z przed reformy w Polsce, mogę powiedzieć, że jest praktycznie tak samo jak u nas za starych dobrych czasów. Dzieci idą do szkoły w wieku 3-4 lat i najpierw jest „baby class” i dwa lata Nazary – po naszemu przedszkola. Później od „standard 1” do „standard 8” czyli szkoła podstawowa. Szkoła średnia czteroletnia osobno dla dziewcząt i dla chłopców, no i studia…

Rok szkolny zaczyna się w styczniu i składają się na niego trzy trymestry. Po każdym z nich jest teoretycznie miesiąc wolnego, ale dwa tygodnie trwają tak zwane tuition, czyli douczani, więc tak naprawdę wolnego jest tyko dwa tygodnie po każdym trymestrze.

wesoły autobus

Każdy trymestr kończy się serią egzaminów z każdego przedmiotu. Wygląda to jak u nas sesja egzaminacyjna na studiach. Każdy walczy o punkty i pozycję w klasie, która jest wyznacznikiem poziomu nauczania w szkole i bystrości dzieci. Dokładnie tak samo jak u nas na maturze, im więcej punktów, tym o lepszą szkołę można będzie walczyć.

W całej Kenii, czy to w najlepszych szkołach w Nairobi, czy w szkole z patyków, gliny i krowiego łajna gdzieś na sawannie, testy egzaminacyjne są takie same, nie zależnie od poziomu nauczania, mimo iż czasami zostawia on wiele do życzenia.

Teraz właśnie kończy się sesja egzaminacyjna w szkołach i już w tym tygodniu dzieciaki zaczynają wakacje, a raczej ferie zimowe, bo przecież jest tutaj teraz zima.

Niepojętym jest dla mnie fakt, że nawet dzieci z „baby class” mają egzaminy! Pewnie nie uwierzyłbym w to, ale sam miałem okazję uczestniczyć w egzaminach takich maluchów, a było to tak:

W poniedziałek rano wsiedliśmy do Land Rovera i podjechaliśmy do slumsów, by zabrać z przedszkola dzieci, które już kiedyś odwiedzałem i o których już pisałem. Nie zachowując żadnych norm bezpieczeństwa prawie trzydziestka dzieci i chyba czworo opiekunów zostało zapakowanych no kilkuosobowego auta i ruszyliśmy do Matetu.

Matetu (nie mylić z Matatu) to sierociniec w pobliżu Mitunguu, który Fr. Francis wybudował ostatnio dzięki wsparciu Włochów. Powstaje tam też nowa szkoła, która już jest prawie na ukończeniu i w której to przedszkolaki miały pisać egzaminy.

Prawie gotowa szkoła Matetu

Jedna wykończona już klasa wygląda naprawdę imponująco. Wszystko jest nowe, czyste i naprawdę ładne, żadnej fuszerki! Wszystkie dzieciaki zasiadły w tych nowych, czyściusieńkich ławkach, z nad których wystawały im tylko głowy. Najpierw dostały do rąk ołówki, które miałem wrażenie, były większe od nich samych, a później karty egzaminacyjne.

sierociniec

Nie chciałem zanadto przeszkadzać, więc nie wnikałem co było w tych testach, ale na pewno nie było wypracowania i równań chemicznych. Z tego co zrozumiałem z wyjaśnień nauczyciela, dzieci musiały połączyć jakieś lelementy w pary, pokolorować coś itp. Później była część ustna i dzieci opisywały obrazki.

mukimu

Po tak wyczerpującym wysiłku intelektualnym przyszedł czas na posiłek, który w nagrodę serwowałem ja. Chyba nie trzeba wyjaśniać, że na obiad była fasola… tym razem jednak nie z kukurydzą (getheri), tylko z ryżem, tak zwane mukimu.

Dzieciom bardzo podobało się w Matetu i wcale nie chciały wracać do domu, do slumsów… Wcale się temu nie dziwie, bo pochodzą one z delikatnie mówiąc z dysfunkcyjnych rodzin, gdzie na co dzień doświadczają przemocy, skutków alkoholizmu, prostytucji.

Fr. Francis mówił mi, że bardzo by chciał wyrwać te wszystkie dzieci z patologii w której żyją i zabrać je do Matetu. To miejsce jest dla nich ogromną szansą życia w godnych warunkach.

Chociaż nie jestem psychologiem, ale widzę ogromną różnicę w dzieciach z Matetu i tych ze slumsów. Choć znam je bardzo krótko, to już teraz mogę powiedzieć, że w Matetu dzieci są spokojniejsze, radośniejsze i wiedzą, że dostały ogromną szansę od życia, której nie mogą zmarnować.

Kiedy odwiedzałem przedszkole, dzieci dzieliły się na dwie grupy: te które chciały otrzymać trochę miłości, której nie dostają w domu i te, które w rodzinie doświadczają przemocy i swoją frustrację wyładowują na każdym napotkanym człowieku.

slumsy

Mam nadzieję, że marzenie Ks. Francisa się spełni i wszystkie dzieciaki ze slumsów będą mogły trafić do nieba, czyli do Matetu, bo to ich jedyna szansa, by nie poszły tą samą drogą, którą poszli ich rodzice.

Wszystko co dobre szybko się kończy

2011-07-24T09:53:00.000+02:00

Mój pobyt w Laare dobiega właśnie końca. Dziś łapię matatu i udaję się na półkulę południową tzn. do Mitunguu, ogarnąć dzieci od Ks. Francisa. W Laare zostają jednak Monika i Klaudia, które o tym co się tu dzieje piszą na blogu misjalaare.blogspot.com do którego odwiedzania gorąco zachęcam.

Szkoła w Amungenti

2011-07-23T08:29:00.000+02:00

Kilka miesięcy temu zwracaliśmy się do Państwa z prośbą o wsparcie odbudowy spalonego internatu w szkole podstawowej w Amungenti. Dziękujemy za każdą przekazaną na ten cel złotówkę, ale to co zebraliśmy nie starczyło jednak na wiele, bo potrzeby były ogromne.

Zazwyczaj, w takich sytuacjach dyrektorzy szkół odsyłają dzieci do domu tłumacząc, że nie są w stanie zorganizować pomocy. Ksiądz Dionizy – proboszcz parafii Amungenti nie chciał tak postępować, bo byłoby to ze szkodą dla dzieci. Postanowił przesunąć środki, które miał zabezpieczone na rozbudowę szkoły i w ten sposób internat został odbudowany, a wszystkie spalone rzeczy zostały odkupione.

Fr. Dionizy dostał nawet podziękowanie od Biskupa za to, że sprawnie zorganizował odbudowę pomieszczeń mieszkalnych i nie odesłał dzieci do domu. To jednak nie rozwiązało problemu szkoły, gdyż na tę okoliczność nie przyznano żadnej pomocy.

Szkoła parafialna w Amungenti powstała w 1985r. i obecnie uczy się w niej około 650 uczniów. Jest ona jedną z bardziej renomowanych szkół w diecezji Meru. Jako że w okolicy jest bardzo dużo dzieci, które jeszcze nie rozpoczęło nauki, proboszcz postanowił rozbudować szkołę, gdyż już teraz w jednej klasie jest średnio 45 dzieci, a klasy przedszkolne znajdują się w pomieszczeniach prowizorycznych, na które nie zgadza się ministerstwo edukacji.

Rozbudowę szkoły o osiem nowych klas zatrzymał właśnie pożar internatu. Inwestycja ta pochłonęła już ponad 4 mln. KShs, a do ukończenia budowy brakuje 2,4mln. KShs tj. około 100 tys zł. Dodatkowo sprawę komplikuje susza i wciąż rosnące ceny żywności. Pieniędzy z czesnego przestało wystarczać na wyżywienie dzieci, a wielu rodziców w dodatku zaczęło zalegać z opłatami za szkołę.

Jak widać, sytuacja szkoły na dzień dzisiejszy jest bardzo trudna i nie widać możliwości rozwiązania tych problemów. Dlatego ponownie zwracamy się do Państwa z prośbą o wsparcie tej inicjatywy i pomoc dzieciom.

Amungenti

2011-07-22T14:36:00.000+02:00

W środę udaliśmy się do Amungenti by odwiedzić naszą siódemkę dzieci, która pochodzi z tej wioski. O tamtejszej szkole pisaliśmy już jakieś pór roku temu, gdy spalił się internat, na którego odbudowę zbieraliśmy środki. O odbudowie i potrzebach tej szkoły będzie następny post, więc teraz nie chcę się bardzo na ten temat rozpisywać

Na dobry początek ks. Dionizy chciał nam pokazać część swojej parafii, dlatego wsiedliśmy do starszego ode mnie, ale bardzo dobrze utrzymanego Land Rowera i ruszyliśmy w nieznane. Przemierzyliśmy jakieś 25 km w głąb sawanny, by dotrzeć do wioski na końcu świata.

Wyboistą drogą wiodącą cały czas w dół dotarliśmy na tereny bardzo suche, gdzie na większości pól kukurydza była spalona słońcem, a na okolicznych wzgórzach widać było stada somalijskich wielbłądów. Po drodze mijaliśmy też tradycyjne afrykańskie lepianki, w których ludzie żyją jak przed wiekami.

oczyszczanie fasoli wiatrem

Tutaj życie toczy się wokół fasoli, którą najpierw się sadzi, później zbiera, następnie oczyszcza, je i znowu sadzi. Wszystko jest tak proste, ale zarazem bardzo trudne, bo jakoś trudno mi sobie wyobrazić życie w takich warunkach bez wody, prądu.

Jeszcze większy szok przeżyliśmy, gdy dotarliśmy do szkoły zbudowanej z patyków, gliny i krowiego łajna, gdzie ławki w starszych klasach były skonstruowane z kawałka pnia i deski, a młodsze klasy były bez ławek. Najkrócej można powiedzieć, że brakuje tam wszystkiego, bo lista rzeczy które się kończą, skończyły się, lub to czego nigdy nie było, zajęłaby kolejne trzy strony.

szkoła St. Francis na sawannie

Problem tej szkoły polega na tym, że jakiś czas temu przejęło ją państwo, które opłaca tylko nauczycieli, a reszta nikogo nie obchodzi. Kto by się przejmował szkołą prawie na końcu świata, gdzie za chwilę zaczyna się pustynia Tharaka, gdzie kończy się już Meru National Park i gdzie w rzece są krokodyle…

Po tak ekscytującej, ale też dającej dużo do myślenia wycieczce przyszedł czas na odwiedziny naszych podopiecznych. Najpierw wjechaliśmy prawie na sam szczyt góry, z której jest piękny widok na szkołę, by odwiedzić Teresię Muthoni i Festusa Kithanji.

krokodyli niestety
nie widzieliśmy

Tata dzieciaków właśnie udawał się do pracy, bo pracuje w szkole jako stróż. Mama pokazała nam dom, który jakiś czas temu Fr. Dionizy pomógł im postawić, dzięki czemu ich warunki znacznie się polepszyły. Niestety mama skarżyła się, że wciąż dużo choruje i Teresia często musi ją zastępować w opiece nad młodszym rodzeństwem i w obowiązkach domowych. Mimo to dziewczynka jest w czołówce klasy, co nas bardzo cieszy.

rodzina Teresii i Festusa

W domu oprócz Teresii i Festusa jest jeszcze czwórka rodzeństwa z czego trójka w wieku szkolnym. Również im chcemy pomóc i objąć ich programem adopcyjnym. W tej chwili Caroline (9 lat), Florence (11 lat) i Leah (13 lat) chodzą już do szkoły, ale kiedy mama zaczyna chorować, to brakuje im pieniędzy na opłacenie czesnego.

Risper, Derick, Pius
i Iwone z tatą

Kolejna rodzina mieszka prawie przy samej szkole, więc odwiedziliśmy ich już na końcu naszej wyprawy. Risper Gacheri, Pius Mutwiri, Derick Thuranira i Ivone Mwendwa wychowuje sam tata, więc nie jest im łatwo. Ks. Dionizy stara się nimi opiekować, na Wielkanoc zrobił im prezent i zakupił koce, ubrania i inne potrzebne rzeczy oraz odrobaczył dzieciaki, bo podobno były one w kiepskim stanie.

Fides Karendi

Po powrocie do parafii spotkaliśmy się jeszcze na chwilkę z Fides Karendi, która mieszka w szkolnym internacie. Dziewczynka jest bardzo rezolutna i radosna, napisała list do swoich sponsorów i pobiegła do internatu, gdyż zrobiło się późno i słońce już zaszło.

Jak niewiele do szczęścia potrzeba

2011-07-21T15:35:00.001+02:00

Myślę, że najwyższy czas by podsumować budowę domu dla rodziny Ann, Fridah, Daina, Irene i Bonifacego. Z wielką radością mogę ogłosić, że zebraliśmy trzy tysiące złotych, co oznacza, że mamy nadwyżki 500zł. Oczywiście to co zebraliśmy „górką” również się przyda, by zakupić koce, garnki i inne rzeczy, których w domu brakuje.

Tak jak już pisałem, w budowę zaangażowała się cała rodzina, włącznie z najmłodszymi dziećmi. Kiedy ekipa budowlana skończyła prace, tata razem z Bonifacem wyrównali i utwardzili posadzkę tak by łóżka mogły stanąć na prostej ziemi.

Łóżka wstawiliśmy dwa, jedno piętrowe i jedno zwykłe. Później zabraliśmy mamę, Ann i Bonifacego by zakupić materace. Kiedy wszystko było już gotowe i można było się wprowadzać do nowego domu, radości nie było końca.

Plemiennym zwyczajem chłopcy nie mogą spać z dziewczynkami, dlatego miejsce Bonifacego i taty jest na pojedynczym łóżku, starsze dziewczynki: Ann, Fridah i Irene zajęły pięterko, a młodsze: Daina, Glory i Jackline razem z mamą na dole.

Kiedy robiłem ostatnie zdjęcia całej rodziny przed gotowym do zamieszkania domem, tata bardzo nam dziękował i mówił, że zawsze jesteśmy u nich mile widzianymi gośćmi.

W poniedziałek po szkole dzieci przyszły razem z mamą do misji, by jeszcze raz podziękować i napisać list z podziękowaniem dla wszystkich fundatorów ich nowego domu. Nawet najmłodsza Jackline próbowała wyrazić swoją radość rysując „coś”. Domyślam się, że dziewczynka pierwszy raz w życiu trzymała w ręku kredki, dlatego tym bardziej cieszy jej zaangażowanie.

Jackline co prawda jest jeszcze zbyt malutka by pójść do szkoły, bo ma dopiero dwa latka, ale na czteroletnią Glory to już czas, by rozpoczęła naukę w przedszkolu i przynajmniej ona jedna nie musiała później nadrabiać zaległości. Chcemy włączyć dziewczynkę do programu adopcyjnego, dlatego w najbliższych dniach umieszczę ją na liście dzieci oczekujących na adopcję.

Glory czeka na adopcję

Na koniec kilka słów podziękowania napisali jeszcze inicjatorzy budowy nowego domu, czyli Pani Asia i Pan Marek. Ja oczywiście do tych podziękowań się dołączam, bo to naprawdę wielka sprawa!!!

WITAMY WSZYSTKICH DZIĘKI KTÓRYM PO RAZ KOLEJNY, DOŚWIADCZYLIŚMY, ŻE SZCZĘŚCIE OTACZAJĄCYCH NAS LUDZI, ZALEŻY W DUŻEJ MIERZE OD NASZEJ POSTAWY WOBEC NICH.

DLATEGO TEŻ CHCIELIBYŚMY ZŁOŻYĆ SERDECZNE PODZIĘKOWANIA ZA ODZEW NA NASZ APEL, TO DZIĘKI WASZEJ DOBROCI I WRAŻLIWOŚCI STANĄŁ NOWY DOM W LAARE.

SKŁADAMY PODZIĘKOWANIA DLA:

KS. KRZYSZTOFA BUMBUL,

PAŃSTWA CZOPIK

ELI I ANDRZEJA GARCZEWSKICH

KS. RYSZARDA GRABOWSKIEGO

PANI EWY GRAJCZYK

PAŃSTWA MARKOWICZ

OJCA MICHAŁA NOWAKA

JUSTYNY I KUBY NICKEL

RENATY I BOGDANA PIETROWSKICH

DARKA I AGATY SUBOCZ

ANI WEROCHOWSKIEJ

EWY I PIOTRA WEILAND

WSPÓLNOTY OAZOWEJ Z HALINOWA

ORAZ PANA ZDZISŁAWA SPYRA

NIECH RADOSNE OBLICZA DZIECIAKÓW, UWIECZNIONE NA DOŁĄCZONYCH ZDJĘCIACH BĘDĄ DLA WAS NAJLEPSZYM PODZIĘKOWANIEM.

ASIA I MAREK

Ostatnie odwiedziny w Laare

2011-07-19T23:15:00.002+02:00

Moja wizyta w Laare nieuchronnie zbliża się ku końcowi, dlatego mocno przyśpieszyliśmy z odwiedzinami naszych dzieci w domach. Sprawę ułatwiła s.Makena, która wróciła w piątek z urlopu i może mi pomoc w wycieczkach po buszu.

Wczorajsze przedpołudnie poświęciliśmy na odwiedzenie domu Judy Kamathi, Schadracka Nkunja i Stelli Kendi. Mieszkają oni jakiś kilometr od szkoły w bardzo malowniczym zakątku Laare między pagórkami. Skrawek ziemi na którym znajduje się ich chata należy do rodziny, mają też kawałek pola na którym uprawiają kukurydzę, banany, fasolę i oczywiście mira.

Shadrack przed kuchnią

Co prawda dom w którym mieszkają jest drewniany, ale widać, że to bardzo uboga rodzina. Gdy zaszliśmy na podwórko, mamy nie było w domu. Judy próbowała jej szukać w okolicy, bo myślała, że pracuje ona gdzieś w polu u sąsiadów. Później okazało się, że kobieta jest chora i prosiła sąsiadów o pieniądze, bo chciała jechać do szpitala.

Judy, Shadrack i Stella przed domem

Podobno dzieci często zostają same w domu i same muszą się sobą zaopiekować. Kilka metrów dalej mieszka ich dwudziestoletni brat, ale on nigdy nie chodził do szkoły i nawet o siebie nie umie się zatroszczyć, nie mówiąc już o młodszym rodzeństwie.

James i Angenita

Popołudniu poszliśmy do rodziny, której na początku tego roku budowaliśmy dom. Rosaline Kinote, James Muthuri, Angenita Kamathi i Hilary Karani mieszkają już praktycznie poza Laare, dlatego do szkoły chodzą do miejscowości Tuuru, gdyż tam mają bliżej. Również tutaj nie zastaliśmy rodziców w domu, ale wiemy, że mama sprząta w pobliskiej szkole ponadpodstawowej, dlatego już jej nie szukaliśmy.

Rosaline, Hilary i Tracy

Najpierw wręczyłem Rosaline i Jamesowi listy od sponsorów, a s.Makena przetłumaczyła im je na kimeru, gdyż dzieci bardzo słabo znają angielski. W tym czasie Najmłodszy Hilary próbował zwrócić na siebie uwagę i wspinał się na starą chatę z patyków i gliny, która teraz służy jako kuchnia.

Kiedy pytałem dzieci, który dom bardziej lubią, stary, czy nowy, bez wahania i z uśmiechem na ustach pokazały na nowy. Widać, że teraz żyje im się dużo lepiej. Nawet najmłodsza Tracy, która jak mówi s.Makena, jeszcze niedawno była bardzo nieufna i płaczliwa, teraz wydaje się być radośniejsza.

Viavian i Shelly w drodze
do domu

W drodze powrotnej spotkaliśmy mamę wracającą z pracy i tatę, który wiózł trawę dla bydła. Siostra zamieniła z nimi kilka słów, by dowiedzieć się, jak się im teraz żyje. Z ich relacji wynika, że jest im w tej chwili dużo łatwiej, kiedy dzieci objęte są projektem „weregero” co w kimeru oznacza „nadzieja”.

Vivian i Shelly z babcią

Dziś postanowiliśmy odwiedzić pozostałe rodziny mieszkające w Laare, a jutro jedziemy do Amungenti. Po śniadaniu poszliśmy z s.Makeną do szkoły Murungene, by zabrać ze sobą dzieci z trzech rodzin.

Najpierw odwiedziliśmy dom Vivian Muchui i Shelly Kiende. Dzieci mieszkają u babci, gdyż są sierotami. Babcia czasami najmuje się do pracy, ale też nie zawsze znajduję zajęcie w wiosce. Kiedy zostaje w domu, obrabia swój kawałek pola i zajmuje się dziećmi.

Catherine przed domem

Widać, że Vivian i Shelly są czyści i zadbani, radośni i bardzo żywiołowi. Babcia dobrze się nimi opiekuje, ale sama mówi, że tylko dzięki temu, że dzieci zostały objęte projektem, ona jest w stanie zająć się nimi.

Christopher, Stephen, Edward, Lilian,
Catherine i Christina z rodzicami

Następnie poszliśmy odwiedzić dom Christophera Mwenda, Stephena Mutetia, Edwarda Kinoti i Lilian Makena. Dzieci mieszkają na stromym zboczu góry i choć wejść tam wcale nie jest prosto, to widok jest przepiękny.

W domu zastaliśmy mamę z dwiema najmłodszymi dziewczynkami – niespełna roczną Christiną i czteroletnią Catherine, którą również chcemy włączyć do programu. Rodzice z młodszymi dziećmi śpią w drewnianym domku, a starsze dzieci w drugiej chacie z patyków i gliny. Choć rodzina jest uboga, to w obejściu panuje porządek. Widzieliśmy też mały zapas jedzenia a w zagrodzie stała krowa i koza.

Irene i Nanis z bratem

Irene i Nanis

Christopher pobiegł po tatę, który pracował w pobliżu, a mama wyciągnęła karty zdrowia dzieci i rodzinne zdjęcia. Dzieci są zadbane i opiekują się sobą nawzajem. Kiedy przyszedł tata, zrobiliśmy rodzinne zdjęcia, a na Konic dostaliśmy papryczki piri piri, które podobno są dobrym lekarstwem dla kurczaków.

Ostatnia rodzina, którą odwiedziliśmy przed obiadem, to Irene Karimi i Nanis Gatwiri. Dziewczynki mieszkają bardzo blisko misji na ziemi swojego wujka. Wychowuje je tylko mama, która w tym czasie była w pracy. Młodszym braciszkiem dziewczynek opiekowała się babcia, która mieszka po sąsiedzku.

Purity, Fridah i Emily
czytają listy

Rodzina mieszka w drewnianym, ale bardzo ubogim domu. W środku znajdują się dwa wąziutkie łóżka i więcej już nic się w nim nie mieści. Znaleźliśmy też troszkę jedzenia, ale dla trójki dzieci i mamy to nie na wiele starczy.

Purity, Fridah i Emily z mamą

Na deser, po obiedzie, zostawiliśmy sobie dom Emily Gaicuiri, Fridah Gacheri i Purity Mwendwa. Sytuacja dziewczynek znacznie się poprawiła, od kiedy przeprowadziły się one do ojca najmłodszej Emily. Teraz mieszkają w drewnianym domku, gdzie mają całkiem przyzwoite warunki. Problem jest tylko jeden – dom znajduje się na szczycie góry, dlatego odkładaliśmy wizytę u nich do samego końca.

Droga na szczyt

Dziewczynki są bardzo radosne i nie bały się mzungu tak jak większość dzieci. Wręczyliśmy im listy, które s.Makena przetłumaczyła im na kimeru. Dowiedzieliśmy się od mamy, że ona zajmuje się domem, a tata Emily pracuje.

Kiedy schodziliśmy z góry, stwierdziliśmy że nie było się czego obawiać, bo podejście choć strome nie jest aż tak męczące, za to widoki prawie jak z Góry Kenia!

Kolejna wyprawa w busz

2011-07-17T14:15:00.000+02:00

Dom Martina

Ostatnie dni w misji są bardzo pracowite, dużo się dzieje i nie sposób wszystkiego opisać, bo oprócz codziennych zajęć mamy sporo dodatkowej pracy. Na szczęście jest też więcej rąk do pracy. Na trzy miesiące przyjechały tu dwie wolontariuszki z Polski – Monika i Klaudia, które podczas mojej nieobecności w Laare odwaliły kawał dobrej roboty przy okładaniu nowych książek zakupionych do szkoły. Ja kiedy wróciłem do misji, włączyłem się w tę pracę i wczoraj wreszcie mogliśmy zawieźć taczką wszystkie, obłożone już książki do szkoły.

Martin Kinyua

Po obiedzie wybraliśmy się na mały spacer po wiosce, w celu odwiedzenia kolejnych domów naszych dzieci. Najpierw poszliśmy odwiedzić Martina Kinyua, który mieszka dosłownie kilka kroków od misji. W domu zastaliśmy mamę i pozostałe rodzeństwo. Starsza siostra Martina jest już w programie i chodzi do szkoły, a młodszy brat Ezekiel, który ma 3 latka, prowadzany jest do przedszkola na drugim końcu wioski, by mama mogła najmować się do pracy w polu u innych ludzi, jako że nie mają własnego kawałka ziemi, a dom muszą wynajmować.

Brat Martina - Ezekiel

Wiemy, że ojciec nie opiekuje się żoną i dziećmi, dlatego postanowiliśmy pomóc im i wziąć małego Ezekiela do programu adopcyjnego, a od nowego semestru, czyli od września przenieść go do przedszkola w parafialnej szkole, którą dzieci mają trzy kroki od domu.

Dom Purity Kinyua

Następnie poszliśmy odwiedzić Purity Kinyua. Dziewczynka również mieszka niedaleko misji, kilka kroków od szkoły Murungene do której chodzi. Jej tata nie żyje, a mama jest bardzo chora i też nie wiadomo jak długo jeszcze pożyje. Na szczęście mają oni kawałek własnej ziemi, więc przynajmniej wiadomo, że dzieci mają jakieś zabezpieczenie i nikt ich z domu nie wyrzuci na ulicę.

Purity Kinyua

Dom to lepianka z patyków, gliny i krowiego łajna, ale w środku mają drewniane łóżko. W tym całym ubóstwie niesamowite jest to, że matka Purity zaopiekowała się dzieckiem porzuconym przez sąsiadkę, która gdzieś uciekła. Mały chłopiec ma dwa latka i mieszka razem z Purity i jej matką w tej lepiance.

Mama Purity Kinyua z dzieckiem
którym się opiekuje

Od Purity Kinyua poszliśmy do Purity Kanana, którą przygarnęła sąsiadka. Starszy brat Purity jest w szkole średniej z internatem. Póki co, siostry opłacają mu szkołę, ale szukamy też dla niego sponsora. Okazało się, że Purity ma jeszcze jednego, młodszego brata, który mieszka razem z nią, jutro mają razem przyjść do misji i prawdopodobnie obejmiemy pomocą również jego, gdyż dzieci nie mają nikogo.

Purity Kanana w pokoju

Chciałbym podkreślić, że dziewczyna jest bardzo ambitna i w soboty, kiedy matki naszych dzieci przychodzą pomagać w polu przy misji, jako że Purity nie ma matki, sama przychodzi odpracowywać pomoc, którą otrzymuje.

Isaak

Kobieta u której mieszka Purity z młodszym bratem też wcale nie jest zamożna i ma na wychowaniu trójkę własnych wnuków, bo jej córka, czyli matka dzieci, często nie wraca do domu i nie opiekuje się dziećmi. Z całej trójki rodzeństwa, tylko najstarsza dziewczynka Anjela chodzi do szkoły, bo babcia nie jest w stanie opłacić czesnego chłopcom.

Postanowiliśmy pomóc tej kobiecie, bo przecież ona sama choć uboga, pomaga obcym dzieciom, daje im pokój i żywi. Całą trójkę jej wnuków, czyli Anjelę (8 lat), Emmanuela (5 lat) i Isaaka (3 latka) chcemy objąć programem adopcyjnym.

Emmanuel

To przerażające, że w trakcie jednego krótkiego wyjścia w busz można spotkać tyle dzieci niczyich, które albo znajdą życzliwych sąsiadów, którzy im pomogą, albo żyją na ulicy, żebrząc i kradnąc. Jeszcze bardziej przerażające jest to, że w obliczu strasznej suszy, lawinowo rosnących cen żywności i nadchodzącego strasznego głodu, wiele z tych dzieci po prostu może nie przeżyć…

Gorąco zapraszamy na VII Wielki Integracyjny Piknik GWIAZDY DZIECIOM, my tam będziemy!!!

2011-07-15T14:34:00.000+02:00

Woda to życie

2011-07-14T23:52:00.001+02:00

Wiem, że również w Polskich mediach pojawiły się ostatnio informacje o tragicznej suszy panującej w Afryce, o żniwie jakie zbiera ona również w Kenii. Dlatego i ja chciałbym zająć się tym tematem, bo miałem okazję rozeznać się trochę w tyj materii.

Gdy wracałem po kolacji u sióstr do siebie, towarzyszył mi dziś mały kapuśniaczek, a gdy w poniedziałek s.Alicja jechała z jednym chłopcem do szpitala, to zazieleniona sawanna zdradzała się, że niedawno musiał tam padać deszcz. To jednak nie zmienia faktu, że panująca tu susza jest podobno największa od 60 lat.


wszyscy pracują przy budowie tanku

Żywność drożeje nawet o sto procent, cukier w przeliczeniu kosztuje już 6zł. Ryż i inne produkty żywnościowe, które Kenia sama jest w stanie wytworzyć, teraz są praktycznie tylko importowane. Zaczyna brakować wody, wysychają rzeki…

Ale cofnijmy się trochę w czasie: Kiedy jeszcze w Afryce nie było wytyczonych granic państwowych, nomadowie przemieszczali się zawsze szukając wody i pastwisk do wypasania bydła. Gdy wyjechali stąd kolonizatorzy i powstały granice państwowe, dla autochtonów nic się nigdy nie zmieniło, gdy nadchodziła susza, ruszali oni w poszukiwaniu lepszego miejsca do życia dla siebie i swoich stad.

Fr. Francis pomaga dzieciom
nabierać wodę do kanistrów

Taką migrację możemy zaobserwować również teraz. Podobno już 400 tysięcy Somalijczyków przekroczyło granicę z Kenią. To niechlubny rekord, bo do tej pory notowano do 90 tysięcy uchodźców. W miastach co prawda jeszcze się oni nie pojawiają, ale np. w Amungenti u Fr. Dionizego na polu pojawili się Somalijczycy ze swoimi krowami. Kiedy zacznie brakować pastwisk może się rozpocząć rzeź… Somalijczycy w takich sytuacjach wybijają bydło tutejszych mieszkańców, a Kenijczycy nie pozostają wiele dłużni.

Nasuwa się pytanie, czy nic nie da się z tym zrobić, dlaczego nie kopie się studni, dlaczego nie gromadzi się wody itd. Wiem, że to wszystko brzmi przerażająco, ale naprawdę, w ciągu dwóch lat Kenia zrobiła wielki postęp w staraniu o dostęp do wody. Prawie w każdym gospodarstwie pojawiły się tanki, do których ludzie zbierają deszczówkę, ale na większe działania potrzeba czasu i przede wszystkim pieniędzy…

Mukululu - zbiornik retencyjny

W ubiegły wtorek, gdy ja byłem w Mitunguu, do Laare przyjechał jakiś inżynier z Nairobi, by pomówić z s.Alicją o próbie kopania studni. Podobno nie całe 20 km stąd, w okolicach wioski Kabachi znaleziono wodę 130 m pod ziemią, chcą więc spróbować również w Laare. Niestety to wszystko kosztuje i to nie małe pieniądze. Z tego co pamiętam, to koszt rzędu 70 tysięcy Euro! Jest szansa, że Włosi dofinansują taki projekt, ale konkretów żadnych jeszcze nie ma…

Mukululu - tank

Kiedy Fr. Francis odwoził mnie do Laare, po drodze zajechaliśmy w okolicę, gdzie mieszkają nasze dzieci. W poście o spotkaniu z nimi pisałem, że jedynym źródłem wody jest tam strumyk zasilany wodami z okolicznych gór. Teraz dowiedziałem się również i na własne oczy zobaczyłem miejsce, które dla tamtejszej społeczności niesie ogromną nadzieję. Otóż Fr. Francis postanowił pomóc w budowie tanków na zboczach pobliskich gór, by każda kropla z nich spływająca mogła być wykorzystana.

Mukululu - źródła

W chwili obecnej na ukończeniu są dwa tanki, ale docelowo ma ich być osiem w różnych miejscach w okolicy. Po pierwsze woda z jednego tanku dla mniejszej liczby ludności starczy na dłużej, a po drugie tanki w różnych miejscach będą bliżej ludzi.

Jak już kiedyś pisałem, Fr. Francis pomaga ludziom poprzez ich aktywizację, tak też jest i tym razem. On finansuje ten projekt, ale budową i opieką nad tankami zajmują się tamtejsi mieszkańcy, bo to ma być ich wspólne dobro. Widziałem pracujących ramię w ramię mężczyzn i kobiety dźwigające pod górę worki z piaskiem . Najbardziej mimo wszystko zadowolone są dzieci, bo to do ich obowiązków należy zazwyczaj przynoszenie wody w kanistrach.

budowa nowego zbiornika
retencyjnego - Mukululu

Kenia to kraj wielu skrajności, dlatego trudno może w to uwierzyć, ale są tu rejony, gdzie wody jest pod dostatkiem. Takie miejsce odwiedziliśmy wczoraj, nazywa się Mukululu i zabrał nas tam Fr. Edward pracujący w parafii Kangeta. Tam również zostały wykorzystane źródła bijące z gór. Wybudowano tam ogromne tanki i zbiornik retencyjny, a kolejny jest w trakcie budowy. To z tego miejsca transportowana jest woda na całą okolicę, między innymi do Laare.

krzew herbaty

W tym niesamowitym miejscu czuliśmy się, jak w naszych Polskich górach, bo pobliskie wzniesienia bardzo przypominają nasze Beskidy, a tak zieloną trawę spotkać można tylko na górskich halach. Niestety mimo iż pozornie to kraina herbatą płynąca, bo na górskich zboczach znajdują się ogromne plantacje herbaty, to i tu widać oznaki suszy, bo w zbiornikach ubywa wody.

Jedyna nadzieja w Bogu, że ześle deszcz i powstrzyma zbliżający się ogromny głód, ale musimy się o to modlić!!!

Budujemy nowy dom!!!

2011-07-13T22:47:00.000+02:00

Właśnie dziś przypada półmetek mojego pobytu w Kenii i nie wiem jak to się dzieje, ale czas zaczyna coraz szybciej uciekać, a mi się wydaje, że mam tu do zrobienia więcej rzeczy, niż miałem w planie przed przyjazdem….

Coraz trudnie też mi znaleźć czas na pisanie, bo bardzo dużo się dzieje, ciągle gdzieś się przemieszczam i chciałbym to wszystko opisać, bo myślę, że jest to bardzo cenne i ważne, ale kiedy wracam do domu, marzę tylko o prysznicu i łóżku.

Dziś myślę, że zostawię na później poprzednie wydarzenia i opiszę to co zadziało się wczoraj rano, co zaskoczyło nie tylko mnie, ale również wielu innych ludzi. Otóż okazało się, że apel Pani Asi i Pana Marka, którzy zaproponowali budowę domu dla rodziny Ann, Fridah, Irene, Dainy i Bonifacego, nie pozostał bez echa i uzbierała się kwota 2280zł. Wystarcza ona na dom i część wyposażenia, ale brakuje nam jeszcze do pełni szczęścia 220zł, które mam nadzieję, jeszcze się znajdą…

Do Laare przyjechałem przedwczoraj wieczorem, a wczoraj rano, na podwórko do sióstr podjechał swoim ciężarowym samochodem Mr. Miriti i oznajmia, że ma wszystkie materiały potrzebne do budowy domu. Wszystko super, tylko rodzina jeszcze o niczym nie wiedziała, bo gdy wyjeżdżałem z Laare, to nowy dom był w bliżej nieokreślonych planach.

Nowicjuszka Monika poszła więc w busz, by znaleźć tę rodzinę i oznajmić im, że za chwilę będą mieli na podwórku plac budowy. Dzieciaki były w szkole, tylko rodzice i najmłodsze dziewczynki były w domu, ale wszyscy podobno się bardzo ucieszyli i wzruszyli.

Takim oto sposobem koło południa podjechaliśmy samochodem wypakowanym kamieniami, piaskiem, cementem oraz deskami i zaczęło się wielkie poruszenie. Wszyscy ruszyli do pomocy przy rozładunku i noszeniu materiałów. Nawet najmłodsze dziewczynki rwały się do roboty, choć pewnie nie do końca wiedziały z jakiego powodu to zamieszanie.

Decyzją Mr. Miritiego został wycięty bananowiec i dwa drzewka mira, by zrobić miejsce na nowy dom. Ojciec rodziny nie był z tego powodu zbyt szczęśliwy, ale myślę, że gdy już zobaczy gotowy budynek, to będzie gotów oddać kolejne dwa drzewka, byle tylko móc w nim zamieszkać.

Robotnicy szybko uporali się z uporządkowaniem terenu pod budowę i wytyczeniu miejsca na podmurówkę. Kiedy pytałem się dzieciaków, czy cieszą się, że będą miały nowy dom, to nie trzeba było czekać na odpowiedź, bo ich błysk w oczach mówił sam za siebie. Ojciec rodziny, to aż zaniemówił z wrażenia i tylko pokazywał, że jest bardzo szczęśliwy z tego powodu, że u nich jestem.

Kiedy wszystkie materiały zostały zniesione na miejsce, a robotnicy zaczęli układać kamienie. Ja nie chciałem robić więcej zamieszania i zostawiłem rodzinę w spokoju, by mogli wrócić do swoich zajęć, choć podejrzewam, że i tak wczoraj do swojej szarej codzienności już nie wrócili…

Dziś z samego rana poszedłem zobaczyć jak idą postępy w budowie. Nawet udało mi się samemu dojść na ich podwórko i nie zgubić się w buszu. Dzieci były już w szkole, tylko najmłodsze dziewczynki stale obserwowały pracujących robotników. Przyłączyłem się więc do nich, wręczyłem lizaki i razem patrzyliśmy jak robotnicy przycinają deski, które za chwilę staną się ścianami ich nowego domu.

Myślę, że może nawet w tym tygodniu dom będzie gotowy, a my dozbieramy jeszcze brakującą kwotę i będziemy mogli zakupić łóżka do nowej willi w New Yorku.

Oczywiście będę jeszcze informował o postępach na budowie, ale już teraz bardzo serdecznie chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy włączyli się w pomoc tej rodzinie i tym, którzy jeszcze pomogą w wyposażeniu domu. Kolejny raz przekonałem się, że uśmiech dzieci jest bezcenny…

Tigania

2011-07-10T23:00:00.001+02:00

Jestem właśnie po czterogodzinnej Mszy w kimeru, więc muszę odreagować, dlatego siadam do pisania. W dodatku jest co opisywać, bo ostatnie dni były dosyć bogate w wydarzenia.

Po kolejnych modyfikacjach naszego planu, w piątek rano wyruszyliśmy do Meru, gdzie załatwiliśmy kilka spraw, zjedliśmy obiad i rozdzieliliśmy się. Fr. Francis ruszył do kolejnych swoich zajęć, a ja z Agatą złapaliśmy matatu do Tiganii - jest to miejscowość w pobliżu której mieszkają nasze dzieci od Ks. Francisa.

Tigania

Tym razem o dziwo, matatu nie było bardzo mocno przepełnione, a mi się udało nawet przymknąć na chwilę oko. Do Tiganii droga zajęła około godziny. Tam kupiliśmy jeszcze kilka rzeczy, bo szliśmy w gościnę do Stephena, który był rok temu w Polsce na rekolekcjach Mission: Oasis.

"rzeka"

Teren jest tam dosyć mocno pagórkowaty, więc najpierw z góry, później pod górę i takim sposobem doszliśmy do celu naszej piątkowej podróży. Domek leży u podnóża góry, jak na warunki kenijskie, jest on całkiem nowoczesny, do połowy wymurowany, a od połowy drewniany, z bardzo prostymi sypialniami, w których jest tylko łóżko i stołek, oraz pokojem dziennym ze stołem, przy którym zasiedliśmy do kolacji.

to z gór w oddali spływa rzeka

Dzięki Bogu, tu mało kto ma telewizor, czy radio w domu, więc mogliśmy spokojnie porozmawiać o rodzinie, ubiegłorocznych rekolekcjach i oczywiście o naszych dzieciach, które mieliśmy następnego dnia odwiedzić.

tańce, hulanki, swawole

W sobotę po śniadaniu przygotowaliśmy się do wizyty u dzieci, a później zrobiliśmy jeszcze mały spacer przez wioskę. Odwiedziliśmy Kościół, szkołę parafialną i przeszliśmy się nową drogą asfaltową, którą pociągnięto do Isiolo – kolejnego plemienia sąsiadującego z Meru, spokrewnionego z Samburu.

Ja przez całą drogę wypatrywałem kameleonów i węży, bo podobno jest ich w tej okolicy bardzo dużo. Oczywiście po obu gadach nie było ani śladu, ale Stephen prosił wszystkie napotkane dzieci, że gdy zobaczą jakiegoś kameleona, niech przyniosą mi go pokazać.

Do miejsca spotkania z dziećmi szliśmy około godziny, ale nie była to chyba najkrótsza droga, po prostu Stephen chciał nam pokazać okolicę i omówić problemy tutejszych mieszkańców. Między innymi przechodziliśmy przez jedyny w okolicy strumień, który spływa z gór. W czasie pory deszczowej staje się on sporą rzeką, ale teraz trudno powiedzieć czy woda w nim płynie, czy stoi. Spotkaliśmy przy nim wiele dzieci, które przyszły po wodę z kanistrami, lub zrobić pranie.

Spotkanie z dziećmi tradycyjnie zaczęło się od śpiewów i tańców, najpierw dziewczynki, później chłopcy prezentowali swoje umiejętności. Niestety nie wszystkie dzieci dotarły do nas, ale większość z czterdziestki, która się zjawiła, przyprowadziła ze sobą rodzeństwo, sąsiadów, kolegów, także trudno było opanować ten tłum. Dzięki pomocy Agaty i Stephena najpierw jednemu po drugim zrobiłem zdjęcia i rozdaliśmy listy od sponsorów.

Nadeszła też pora na korespondencję zwrotną. Rozdaliśmy dzieciakom kartki i długopisy, i z pomocą wszystkich opiekunów rozpoczęło się wielkie pisanie. Tak jak kto umie, czyli trochę po angielsku, trochę w kimeru wszystkie dzieci pisały do swoich sponsorów.

Ja miałem czas na zrobienie kilku zdjęć i popytanie opiekunów o sytuację konkretnych dzieci. To, że większość z nich pochodzi z „trudnych” rodzin, to już wiedzieliśmy, dlatego interesowały mnie dzieci w szczególnie trudnej sytuacji. Dowiedziałem się na przykład, że u jednego z chłopców wykryta została epilepsja, odwiedziliśmy więc jego dom i dowiedzieliśmy się wszystkiego o sytuacji rodziny i potrzebach chłopca. Oprócz tego poszliśmy jeszcze do dwóch domów, gdzie sytuacja jest delikatnie mówiąc nieciekawa.

Zawczasu chciałbym uspokoić wszystkich sponsorów, o tych dzieciach wyślę informacje mailowo w przeciągu dwóch – trzech dni. Jeśli nie dostaną Państwo żadnego maila, to oznacza, że z dzieckiem jest wszystko w porządku. Postaram się też w ciągu kilku dni udostępnić choćby po jednym zdjęciu każdego dziecka, które przyszło na wczorajsze spotkanie.

Na koniec spotkania były jeszcze cukierki i wspólne śpiewanie piosenek, także rozstaliśmy się już po zachodzie słońca. Mimo tak długiego i wyczerpującego spotkania, było we mnie bardzo dużo radości, bo po pierwsze wreszcie doszła do skutku wizyta u dzieci, po drugie mam wrażenie, że Agata poradzi sobie w koordynowaniu spraw tych naszych dzieciaków i wreszcie będziemy mieli o nich więcej informacji.

Ps. Zapomniałem dodać, że dzieci odpowiedziały na apel Stephena i pierwszy raz w życiu mogłem trzymać w ręku żywego kameleona, zresztą nie jednego, bo dzieciaki przyniosły ich kilka.

Wind of change

2011-07-07T12:05:00.003+02:00

Tak jak już pisałem w poście o podróżowaniu matatu, również do Mitunguu dociera wielki świat. Droga z Nkubu szykowana jest pod asfalt, a inne zostały wyrównane i lekko utwardzone, sklepy są lepiej wyposażone, a żarówek nie chowa się pod korcem.

Również ludzie się zmieniają, trudno co prawda to opisać, ale ich postawa, pewność siebie, sposób zachowania, ubiór, sprawiają, że to już nie są ci ludzie z wioski na końcu świata, w której byliśmy dwa lata temu.

kościół w Mitunguu

Oczywiście to wszystko ma swoje dwie strony medalu. Pisałem też o slumsach, w których wcale nie jest lepiej, ludzie głodują, piją alkohol, kradną, prostytuują się… Ten wiatr zmian powoduje jeszcze większy podział społeczny na tych, którzy idą z duchem czasu, chwytają wiatr w żagle i rozwijają się oraz na tych, którzy się pogrążają w swojej biedzie

plebania

Parafia Mitunguu jest pełna takich skrajności. W tej chwili w jej skład wchodzi trzynaście wspólnot – centrów duszpasterskich, które naprawdę bardzo różnią się od siebie. Nie chodzi mi tylko o wygląd kaplic, ale przede wszystkim o różnice w ludziach.

pokoje gościnne

Sam kościół w Mitunguu jest już prawie gotowy i jest naprawdę na miarę cywilizowanej wioski. Choć nie jest jeszcze konsekrowany, to w niedziele są już w nim odprawiane Msze Święte. Trzeba podkreślić, że został on wybudowany tylko i wyłącznie dzięki ofiarności parafian.

biuro

Co innego plebania, która również bardzo się rozwinęła, ale tutaj wilka pomoc idzie ze strony Włochów, którzy bardzo często tu przyjeżdżają i finansują różne projekty. Między innymi garaż został zmieniony na pokój dzienny z którego jest wejście do biura, a z tyłu plebani wybudowano pokoje dla gości. Teren został uporządkowany, jest nowa brama wjazdowa do parafii, jest dużo więcej zieleni i nowych osób, które dbają tu o porządek. Nie zmieniła się tylko niepełnosprawna kobieta, która codziennie wykonuje syzyfową pracę zamiatając liście mango spadające z drzew na podwórku.

pokój dzienny

Inne centra duszpasterskie są różne, jedne się budują i ich kaplice są bardzo ładne, inne funkcjonują w budynkach z blachy falistej, w których gdy świeci słońce ciężko jest wytrzymać.

Wczoraj z Fr. Francisem odwiedziliśmy jedną z wiosek, kilka kilometrów od Mitunguu, ale mogę śmiało powiedzieć, że jest to wioska na końcu świata. W tamtejszej szkole odbywało się spotkanie dla uczniów ósmej klasy przed ostatnim trymestrem, by zmotywować ich do pracy na finiszu.

ósmoklasistki

Muszę przyznać, że byłem bardzo zdziwiony, bo w klasie na 15 uczniów były tylko trzy dziewczyny. Później Father wyjaśnił mi, że w tej wiosce jest bardzo skomplikowana sytuacja. W sumie mogłem się tego spodziewać widząc wioskę wyglądającą jak sprzed stu lub nawet dwustu lat. Okazuje się, że właśnie oni tak żyją, jak przed wiekami ich dziadowie, pradziadowie.

w drodze do wioski z innej epoki

Dziewczynki nie są posyłane do szkoły, bo w wieku 12 lat zazwyczaj są już żonami, jeśli nie pierwszymi, to kolejnymi i rodzą dzieci. Myślałem, że tak jest, dlatego, że nikt im nie chce pomóc. Okazuje się, że oni nie bardzo chcą pomoc przyjąć. Nawet jeśli ktoś opłaci dziewczynkom szkołę, to i tak one do niej nie są posyłane.

ósmoklasiści

Co prawda wiele nie rozumiałem ze wszystkich przemówień, które były wygłaszane do ósmoklasistów, ale Fr. Francis mówił mi, że często ich tematem byłem ja, to że ukończyłem szkołę, mogę podróżować, poznawać inne kultury i zmieniać swoje życie. Jeśli moja wizyta w tej wiosce przyczyni się do tego, że wszystkie dzieci będą mogły pójść do szkoły, to Chwała Panu!!!

Niestety samej wioski nie udało mi się sfotografować, ale Fr. obiecał, że jeszcze tam pojedziemy i przeniesiemy się w czasie do poprzedniej epoki.

Domowe przedszkole?

2011-07-05T18:50:00.000+02:00

Dziś Fr. Francis wrócił z Nairobi, gdzie odwoził jednych Włochów i skąd przywiózł kolejnych. Teraz jednak chce zająć się trochę naszymi sprawami, więc usiedliśmy, by spisać zadania jakie nas czekają w ciągu najbliższego miesiąca. Przy okazji trochę opowiedział mi o sprawach, które teraz bardzo go absorbują, o tym co robi dla sierot, dzieci ze slumsów i chorych na HIV.

Sierocińce miałem okazję odwiedzić już w sobotę i niedzielę, ale były to krótkie wizyty, więc przy innej okazji je opiszę, bo chcę dowiedzieć się o nich jeszcze więcej i oczywiście zrobić zdjęcia, by móc umieścić na blogu.

Father wyjaśnił mi również skąd wzięły się tutejsze slumsy i skąd jest tu tyle biedoty. Otóż w latach osiemdziesiątych tutejsza ludność trudniła się uprawą bawełny i tytoniu. Wielu ludzi przyjeżdżało inwestować w Mitunguu, postawiono wiele domów do wynajęcia.

Później jednak zarówno bawełna jak i tytoń straciły popyt, inwestorzy wycofali się, a około dwóch tysięcy ludzi straciło pracę. Kiedy zaczęło brakować chleba powszedniego, mężczyźni zaczęli kraść, pić i narkotyzować się, a kobiety prostytuować się. Wiele z nich dokonywało aborcji lub rodziło swoje dzieci w toalecie i zabijały je. Przy tutejszym kościele pochowanych jest dwanaścioro takich dzieci zebranych do jednej mogiły. Było to jeszcze za czasów, kiedy pracowali tu polscy Franciszkanie.

Teraz dla najuboższych dzieci ze slumsów Fr. Francis zorganizował szkołę podstawową od pierwszej do piątej klasy oraz przedszkole, które wczoraj odwiedziłem. Miejsce nie jest zbyt przytulne, nie ma kolorowych ścian, mnóstwa zabawek i placu zabaw. Całe przedszkole to jedna izba z betonową posadzką i obdrapanymi ścianami, ale dla tych dzieciaków to i tak raj, bo ktoś się nimi chce tu zająć.

Najpierw dzieci zaśpiewały dla mnie piosenki, a później chwaliły się, jak liczą po angielsku. Potrzeba jest matką wynalazków, więc do prezentacji cyferek służy im kalendarz, na którym jeden chłopiec pokazywał kolejne dni, reszta dzieci chórem odpowiadała, jaka to liczba. Zastanawiałem się jednak, czy dzieci umieją liczyć tylko do 31?

Później wyszliśmy na plac, gdzie w czwartki odbywa się targ bydlęcy. Nie ma tu drabinek i piaskownicy, a tym bardziej huśtawek, ale teren jest przynajmniej ogrodzony. Pobawiliśmy się z dziećmi, trochę pobiegaliśmy, pograliśmy w piłkę, niektórzy zrobili sobie zjeżdżalnię z moich nóg. Szaleństwom pewnie nie byłoby końca, gdyby nie hasło „obiad”.

Dzieciaki ustawiły się w kolejkę i z wielką radością podchodziły po odbiór miski z ryżem i fasolą. Dla wielu z nich to prawdopodobnie jedyna możliwość zjedzenia czegoś w ciągu dnia, więc tym bardziej trzymały swoje porcje, jakby chciały powiedzieć: „moje, nikomu nie oddam”. Po posiłku dzieci rozchodziły się do domów, część szła w naszą stronę, więc je kawałek odprowadziliśmy.

Matatu rządzi

2011-07-03T23:32:00.000+02:00

Jako, że ostatnimi dniami sporo podróżuję, to myślę, że warto opisać jak wygląda transport w Kenii, bo z europejskimi normami nie ma to wiele wspólnego!

Otóż zaczęło się w czwartek od tego, że chcieliśmy dostarczyć Mikeli i Brendzie nowe łóżko. Niby nic szczególnego a jednak. Dziewczynki mieszkają spory kawałek od Misji, więc trzeba było skombinować transport.

Poprzednim razem siostry wynajęły do takiej czynności motor. Podobno da się tak rozkręcić wszystko i przywiązać do jednośladu, że nie ma prawa nic po drodze zginąć. W sumie jestem w stanie to sobie wyobrazić widząc tu motory obładowane jak ciężarówki. Nawet matki z niemowlakami jeżdżą tu na motorach, więc dlaczego nie łóżko…

Mikela na nowym łóżku

Tym razem jednak z pomocą przyszedł mr Miriti, który posiada duży ciężarowy samochód. Zapakowaliśmy łóżko dla dziewczynek i paczkę żywnościową dla bliźniaków, które mieszkają po sąsiedzku i razem z s.Alicją i s.Makeną upchnęliśmy się w kabinie kierowcy. Jeśli ktoś myśli, że cztery osoby w szoferce to dużo, to jest w ogromnym błędzie!

Ja to myślałem, że Mr Miriti zaparkuje samochód przy główniejszej drodze, a w busz to już zaniesiemy łóżko sami. Na moim myśleniu się skończyło, bo wjechaliśmy samochodem w taką ścieżynkę, że problem był z otwarciem drzwi.

Szczęśliwie udało się nam dostarczyć mebel, Mikela była zachwycona, co zresztą można zobaczyć na zdjęciu. Bliźniaki też mają się dobrze, a Brian nie odstępował mnie na krok.

Największych emocji nie dostarczył jednak ani przyjazd, ani wizytacja w domach, lecz droga powrotna. Oczywiście na tak wąskiej i krętej drodze nie da rady zawrócić, więc musieliśmy jechać dalej prosto, by drogą okrężną dotrzeć z powrotem do asfaltu. Ale co to była za droga… Ja spociłem się już na sam widok tych stromych zboczy. Przechyły w pionie i w poziomie, prawie jak w czasie sztormu na morzu, tylko Mr. Mirity zachował zimną krew i dzięki temu bez żadnego uszczerbku wyjechaliśmy na prostą drogę.

Brian, Millicent i Linet

Nie wiem, czy nie większe atrakcje czekały na nas w piątek. S.Alicja wyruszała do Nairobi po kolejne wolontariuszki , s.Makena rozpoczynała swój urlop i jechała do domu, a ja postanowiłem wreszcie odwiedzić Fr. Francisa w Mitunguu. Wczesnym popołudniem wyruszyliśmy wszyscy razem z domu i chcieliśmy znaleźć matatu prosto do Meru, żeby nie przesiadać się w Maua. Popołudniu trudno złapać taki bezpośredni kurs, ale mimo wszystko się udało. Zapakowano nas do osobowego samochodu, ja z przodu, siostry z tyłu i czekamy…

Faktycznie jeszcze jedna osoba może się zmieścić, więc bez marudzenia wyczekujemy kolejnego chętnego na tę podróż. Ku mojemu zdziwieniu, z tyłu zmieściły się jeszcze dwie osoby i tyle samo z przodu, nie licząc kierowcy, który siedział na jednym siedzeniu z młodą dziewczyną ubraną w uniform szkolny, a mi przypadło w udziale dzielenia miejsca z dosyć postawnym panem… Jeszcze do bagażnika wskoczyły dwie osoby, ale po drodze dosiadły się jeszcze trzy. Takim sposobem w kulminacyjnym momencie naszej podróży, jednym osobowym autem jechało trzynaście osób plus kot, którego s.Makena wiozła w pudełku.

busz

Teraz już nie było miejsca na marudzenie, tylko trzeba było brać różaniec do ręki i modlić się, byśmy cało dojechali do Meru. Kierowca oczywiście żuł mira i gnał jak szalony.

Ktoś może zapytać, czy nie ma tu policji i czegoś takiego jak przepisy drogowe? Owszem, teoretycznie wszystko jest, ale policja jest tak skorumpowana, że jazda po tych drogach to wolna amerykanka. Po drodze były check pointy i nawet zaglądali nam do środka, ale uśmiechnęli się tylko, a my ruszyliśmy w dalszą drogę. Na koniec próbowali nas jeszcze okantować na bilecie i takim sposobem znaleźliśmy się w Meru.

market w Laare

S. Alicja pobiegła załatwiać jeszcze swoje sprawy, a ja z s.Makeną złapaliśmy matatu do Nkubu. Tu już nie było takich atrakcji, ale może to i dobrze, bo wystarczająco dużo siwych włosów mam już na głowie.

W Nkubu s.Makena pomogła mi znaleźć matatu do Mitunguu, a sama pojechała do Igoji. Najpierw pół godziny czekania na odjazd, później prawie czterdzieści minut drogi i wreszcie, ledwie żywy, dotarłem do Mitunguu.

ulice Meru

Już opisywałem, jak w ciągu ostatnich trzech lat zmieniło się Laare. Mogę teraz powiedzieć, że Mitunguu wcale nie zostaje w tyle, w niedługim czasie i tu zostanie rozwinięty asfalt, droga już jest poszerzana i równana. Jest tu teraz więcej sklepów lepiej zaopatrzonych, a światło zaczęło pojawiać się przed budynkami, więc po zachodzie słońca można czasami zobaczyć swój cień.

Również teren parafii się zmienia, został uporządkowany i rozbudowany, ale o tym już w następnym poście, bo dochodzi już prawie północ, a mi literki zaczynają się zlewać.

O Adopcji w Strefie Młodych Rzecznika Praw Dziecka

2011-07-01T08:04:00.001+02:00

Strefa Młodych to serwis Rzecznika Praw Dziecka, w którym pisze się o młodych i dla młodych. Jest tam również miejsce poświęcone sytuacji dzieci w innych krajach.

Jakiś czas temu zaproponowano mi opisanie sytuacji najmłodszych w Kenii. Z propozycji tej skorzystałem i takim sposobem o naszym programie Adopcji na odległość można przeczytać na stronach Rzecznika Praw Dziecka.

To dla nas ogromne wyróżnienie, ale też szansa dla kolejnych dzieci w Kenii na lepsze jutro.

adres fotobloga: http://www.strefamlodych.pl/nowa/2011/06/adopcja-na-odleglosc-ruchu-swiatlo-zycie/

"NIE ODMAWIAJ DOBRA UPRAWNIONEMU, GDY MASZ MOŻLIWOŚĆ DZIAŁANIA"

2011-06-30T15:57:00.002+02:00

Tym razem wracamy do sprawy niespełna z przed tygodnia, kiedy to odwiedziliśmy dom Ann, Fridah, Irene, Daina i Bonifacego. Otóż napisali do nas jedni ze sponsorów tej rodziny i zaproponował dla nich pomoc.

Bardzo cieszy nas ta oddolna inicjatywa, dlatego przedstawiamy propozycję Pani Asi i Pana Marka:

WITAMY WSZYSTKICH BARDZO SERDECZNIE

JESTEŚMY OPIEKUNAMI DAINY GACHERI, PO PRZECZYTANIU RELACJI UMIESZCZONYCH PRZEZ PANA JARKA NA BLOGU NA TEMAT CIĘŻKIEJ SYTUACJI TEJŻE RODZINY CHCIELIBYŚMY ZWRÓCIĆ SIĘ Z PROŚBĄ DO WSZYSTKICH DOBRO CZYNIĄCYCH O POMOC W BUDOWIE DOMU DLA RODZINY DAINY GACHERI.

KWOTA POTRZEBNA DO POSTAWIENIA DOMU TO 2 TYSIĄCE POLSKICH ZŁOTYCH + 500 ZŁ NA WYPOSAŻENIE DOMU , POŁOWĘ TEJ KWOTY JUŻ UZBIERALIŚMY, ABY JEDNAK INICJATYWA DOSZŁA DO SKUTKU, POTRZEBNA JEST CAŁA SUMA, PROSIMY ZATEM KAŻDEGO KTO CHCIAŁBY PRZYCZYNIĆ SIĘ DO POMOCY W BUDOWIE DOMU, SZCZEGÓLNIE MOŻE SPONSORÓW RODZINY DAINY O WŁĄCZENIE SIĘ W TĘ AKCJĘ, PAMIĘTAJĄC, ŻE RADOSNEGO DAWCĘ MIŁUJE BÓG (2KOR 9.7)

ASIA I MAREK.

My też przyłączamy się do tego apelu i wszystkich, chcących pomóc w budowie nowego domu dla tej rodziny prosimy o wpłacanie pieniędzy na konto:

Fundacja Księdza Orione Czyńmy Dobro
Bank Pekao SA IV/O w Warszawie
Numer rachunku: PL 09 1240 1053 1111 0010 1452 8931

Z dopiskiem: DOM - LAARE

2011-06-29T22:26:00.000+02:00

Lilian Makena, Irene Kiende, Shelly
Kiende, Daina Gacheri, Niuton Mutea

Wczorajsze popołudnie upłynęło nam pod hasłem „dzieci listy piszą”. Niektóre prosto po szkole, inne dzieci już zdążyły pójść do domu się przebrać, by koło godziny 16 stawić się przy bramie u Sióstr.

Antony Mugendi,Christopher
Mwenda, Edward Kinoti

Pod daszkiem, gdzie niebawem powinna zacząć funkcjonować stołówka dla dzieci ze szkoły parafialnej, rozdaliśmy wszystkim kartki i długopisy i dzieci zaczęły pisać listy do swoich sponsorów. Większość z nich to maluchy, które w szkole uczą się na razie tylko języka kimeru, lub w angielskim dopiero początkują, dlatego korzystały chętnie z pomocy s.Makeny, by napisać choć kilka słów.

Edwin Murimi, Stephen Mutetia

Niektórzy w swoich listach mieszali angielski z kimeru i suahili, dlatego na odwrocie siostra tłumaczyła cały tekst na angielski. Inne dzieci zdobiły swoje listy rysunkami domów, kur, samochodów i bliżej niezidentyfikowaną sztuką nowoczesną. Korzystając z okazji, wręczyłem również listy od sponsorów Judy Kamathi i Lilian Makena.

Nanis Gatwiri, Vivian Muchui,
Fridah Kawira

Na koniec dzieci zaśpiewały piosenkę dla swoich sponsorów, którą ja uwieczniłem na filmie, by po powrocie do Polski umieścić w Internecie dla potomnych. Zrobiłem też dużo zdjęć, ale również udostępnię je dopiero po powrocie. Teraz dla smaczku pokażę tylko niektóre z nich.

Shadrack Nkunja, Judy Kamathi,
Stella Kendi

Część dzieci, listy pisało już wcześniej, z informacji od Kasi wiem, że właśnie dotarły one do niej. Wczoraj przybyło do nas osiemnaścioro dzieci, ale tych listów nie będziemy teraz wysyłać pocztą, gdyż zdecydowanie szybciej będzie, jeśli zabiorę je ze sobą w bagażu powrotnym za 6 tygodni. Tak dla jasności, te listy, które dostała teraz Kasia, s.Alicja wysyłała na Wielkanoc!

Lilian Makena

Dziś uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a tym samym teoretycznie odpust w parafii i święto szkoły. Pisałem już w ostatnim poście, że uroczystości są tu przenoszone na niedzielę, ale dzieci ze szkoły miały dziś Mszę, a po niej wielka atrakcja – kino.

Judy Kamathi

My zaś, tzn. s.Makena, nowicjuszka Monika i ja poszliśmy do szkoły Murungene, by na chwilę porwać Edwina Murimi, Niutona Mutea i Anonyego Mugendi i odwiedzić ich dom. Droga nie była długa, bo chłopcy mieszkają przy głównej drodze jakieś dwieście metrów od szkoły.

Wynajmowany przez rodzinę dom, to jednocześnie przydrożna herbaciarnia, o ile można to tak nazwać. Przechodząc drogą, można tu się zatrzymać i napić herbaty, oczywiście pod chmurką i na stojąco.

Kino w kościele

Dom jest drewniany, ale dosyć ciasny i choć o luksusach nie ma tu mowy, to rodzinie nie leje się na głowę. W domu oprócz Edwona, Niutona i Antoniego jest jeszcze dwójka rodzeństwa – czteroletnia dziewczynka, chodząca już do przedszkola, które opłacają sami rodzice i półtoraroczny chłopiec. Dzierżawią oni również kawałek ziemi, na którym uprawiają kukurydzę, fasolę i mira.

Niuton, Edwin, mama, Antony

Widać, że rodzice starają się i podejmują różne inicjatywy, by zarobić kilka groszy, ale jak sami mówią, raz jest lepiej, raz jest gorzej. Mama przychodzi w soboty pracować w polu przy Misji i dostaje za to paczkę żywnościową, więc dzieci na pewno nie głodują.

Po sesji zdjęciowej przy domu, mama zaprowadziła nas jeszcze na dzierżawiony kawałek ziemi, by pochwalić się, bo naprawdę każdy skrawek jest tam zagospodarowany.

Dzierżawione pole

Na chwilę obecną możemy śmiało powiedzieć, że nasza pomoc jest tu wystarczająca, chłopcy mają się całkiem nie źle, uczą się dobrze, są bardzo weseli i żywiołowi i naprawdę chciałbym o innych dzieciach przekazywać takie informacje.

W drodze powrotnej odprowadziliśmy chłopców do szkoły, a sami udaliśmy się na obiad.

ps. Dziś również święto Misji Don Orione w Laare, właśnie mijają trzy lata od keidy Siostry się tu osiedliły. Na kolację wyciągnęliśmy szynkę z puszki i sałatę, po prostu New York!

Boże Ciało

2011-06-27T14:10:00.000+02:00

Może nikt mi w to nie uwierzy, ale mamy tu dziś typowo angielską pogodę, jest mglisto, ponuro i na dodatek mży. Zegarki afrykańskie zwolniły jeszcze bardziej, ludzie na ulicę wychodzą jeśli muszą, tylko dzieciaki z parafialnej szkoły jakby nigdy nic kopią piłkę i tarzają się po tej mokrej, acz wysuszonej trawie.

W Misji też dziś spokojniej, bo s.Alicja odwozi aspirantki do Meru, s.Makena w biurze robi rozliczenie parafialne, s.Kasia w wielkim świecie, tj. w Nairobi wciąż załatwia formalności związane z wyjazdem do Madrytu, nowicjuszka Monika ogarnia dom po wczorajszym trzęsieniu ziemi, a ja mam wreszcie czas, by usiąść, zrobić sobie kisielek i opisać to, co przez ostatnie dni się działo.

Zaczęło się w sobotę, najpierw zakupy i szykowanie paczek żywnościowych dla kobiet pracujących w polu przy Misji, a później w wiosce zrobiło się wielkie poruszenie. Dwoje mzungu, tj. s.Alicja i ja, wyszło na drogę i zaczęło ogałacać z kwiatków wszystko okoliczne krzaki. Na bocznych drogach, nie wzbudzało to jeszcze takiej sensacji, ale kiedy dorwaliśmy się do zarośli przy asfalcie, zgromadziło się wokół nas mnóstwo ludzi, którzy mieli dobry temat do dysputy: co te białe cz człowieki tu robią? Dyskusja toczyła się w kimeru, więc trudno nam było wtrącić swoje pięć groszy, a zresztą i tak by nie zrozumieli, co to jest procesja Bożego Ciała.

Tak, to właśnie przygotowania do pierwszej w historii parafii Laare procesji z Najświętszym Sakramentem wzbudziły tyle sensacji. Do zbierania kwiatków zatrudniliśmy później dzieci, które ćwiczyły tańce na niedzielną uroczystość, one z wielką radością rzuciły się na wszystkie okoliczne drzewka.

Tutaj uroczystość Bożego Ciała była przeniesiona na niedzielę. Tak samo będzie z Piotrem i Pawłem, których świętować będziemy dopiero trzeciego lipca w niedzielę. Podejrzewam, że ma to związek z tym, że Kenia jest krajem wielokulturowym i wielowyznaniowym, a Chrześcijanie stanowią tu zaledwie jakieś dwadzieścia procent.

Ale wracając do naszej procesji, w niedzielę zaraz po śniadaniu, dzieci doniosły nam jeszcze trochę kwiatków, więc nazbierało się tego cztery kosze. Siostra wymyśliła, że fajnie byłoby przyozdobić dzieciaki jakimś wspólnym elementem, dlatego poświęciła jedną moskitierę, by zrobić dziewczynkom kokardy na głowy. Nam może się to wydawać śmieszne i obciachowe, ale tutaj zrobiły one furorę.

Wszyscy udaliśmy się do publicznej szkoły Murungene, gdzie miała rozpocząć się procesja o godzinie 10. Godzinna obsuwa, to przecież żadne spóźnienie, dlatego zaczęliśmy po 11. Na placu nie zebrało się wiele osób, gdyby nie dziewczyny z liceum i dzieci sypiące kwiatki, to z bramy szkoły nie wyszłoby wiele osób, ale jak na pierwszą procesję to i tak było nie źle.

Była monstrancja, którą Siostra przywiozła rok temu z Polski, żeby nie trzeba już było nosić Pana Jezusa w szklance, był trybularz nieco już zdezelowany i świece, które nie chciały się palić, bo wiatr był za silny. Po drodze dołączali się kolejni ludzie, a inni się tylko przyglądali i myśleli sobie, co to za dziwy się dzieją w naszej wiosce?

Mukembu, Mukembu, Mukembu (Święty), wołały dzieciaki, a wszyscy tak śpiewali, że serce mocniej biło. Ksiądz dzielnie dźwigał monstrancję bez niczyjej pomocy, na szczęście dystans ze szkoły do kościoła to jakieś 500m.

Po procesji rozpoczęła się uroczysta Msza Święta z licznymi śpiewami i tańcami, długimi procesjami i jeszcze dłuższymi przemowami, ale do tego zdążyłem się już przyzwyczaić. Było pięknie i uroczyście, a za rok, miejmy nadzieję, ludzie z wioski nie będą już się tak dziwować na widok zbieraczy kwiatków.

Ledwie wróciliśmy po Mszy do domu, a już trzeba było zabrać się za przygotowanie innej imprezy. Raz do roku w odwiedziny do sióstr przychodzą kobiety z parafii, by wspólnie modlić się, śpiewać i pogawędzić. Tym razem zeszło się ich około 130, więc naszykowanie tylu miejsc do siedzenia przed domem, nie było prostą sprawą. Później skromny posiłek, herbatka, były nawet tańce, no i oczywiście przemowy…

Kobiety przynoszą zawsze ze sobą skromny prezent w postaci tego co zbiorą u siebie w ogródku. Takim sposobem w magazynie znalazły się ponad dwa worki awokado, fasola różnego rodzaju, kukurydza, ryż, banany, nawet pędy trzciny cukrowej. Ogarnięcie tego wszystkiego zajęło nam sporo czasu, mimo iż było sporo rąk do pracy.

Ann, Fridah, Irene, Daina i Boniface

2011-06-24T14:49:00.005+02:00

Wczoraj minął tydzień od mojego przyjazdu do Laare. Czuję się tu już bardzo swojsko, więc wieczorem, gdy s.Makena przyjechała z trzema aspirantkami z Meru, to witałem je już prawie jak gospodarz. :)

Ann Kathure

Aby domowy bilans się zgodził, s.Alicja z s.Kasią wyjechały do Nairobi celem zakupu kolejnej partii płytek do kuchni i załatwienia formalności związanych z wyjazdem s.Kasi na Światowe Dni Młodzieży do Madrytu.

Aspirantki przyjechały podglądnąć jak wygląda życie wspólnoty oriońsiej i czym zajmują się siostry w Laare. Dlatego dziś z s.Makeną zabraliśmy je na małą wycieczkę. Pierwsze kroki skierowaliśmy do publicznej szkoły podstawowej Murungene. Chcieliśmy spotkać się z jedną z większych rodzin, której dzieci są w naszym programie adopcyjnym.

Boniface Mwenda

Zabraliśmy ze szkoły Fridah Kawira, Ann Kathure, Boniface Mwenda, Irene Kiende oraz Daina Gacheri i poszliśmy odwiedzić ich dom rodzinny. Mieszkają oni w buszu, jakieś 500m od szkoły. Tatę zastaliśmy przy przygotowywaniu do sprzedaży mira, mama zaś pracowała u sąsiadów, więc Ann pobiegła ją przyprowadzić.

Daina Gacheri

Najpierw wręczyłem Irene i Dainie listy od sponsorów i razem z s.Makeną przeczytaliśmy je dziewczynkom. Później z małego wywiadu dowiedzieliśmy się, że tata pracuje przy domu, a mama codziennie wychodzi najmować się do pracy u sąsiadów. Jeśli nie znajdzie pracy, tego dnia wraca do domu, by pracować we własnym polu. W soboty mama przychodzi pomagać w pracach polowych przy misji.

Irene Kiende

W rodzinie są jeszcze dwie małe dziewczynki: Glory 4 latka i Jackline 2 latka. Najmłodsze dziewczynki śpią w chatce z desek wraz z rodzicami, pozostałe dzieci śpią na jednym łóżku w lepiance z patyków i gliny.

Fridah Kawira

Widać, że jest to bardzo uboga rodzina i choć rodzice widać, że się starają, to bez pomocy byłoby im bardzo ciężko. S.Makena mówi, że rodzina ta jest bardzo porządna i co niedzielę widzi ich na Mszy Świętej w kościele.

Jackline i Glory

Muchui i inne dzieciaki

2011-06-22T14:02:00.003+02:00

Dzień rodziny w Amungenti

W sobotę pojechaliśmy do szkoły w Amungenti na dzień rodziny (o tej szkole będę jeszcze pisał bardziej szczegółowo w innym poście, bo myślę, że warto troszkę więcej o niej powiedzieć).

Dlaczego cztery zakonnice i jeden mzungu (biały facet) pojechali na taką imprezę? Myślę, że rodzice którzy przyjechali na tę imprezę też sobie zadawali takie pytanie.

Pojechaliśmy tam jako rodzina Muchuiego, to chłopiec z Laare, którym zaopiekowały się siostry. Gdy chłopiec był jeszcze mały, zmarł jego ojciec, a matka porzuciła jego i brata, więc chłopcy zamieszkali w zagrodzie dla kur. Starszy brat Muchuiego próbował w wiosce zdobywać pożywienie, a sam Muchui musiał walczyć ze zwierzętami o przeżycie. Malutki, słaby chłopiec nie miał szans z uzbrojonymi w silne dzioby kurami, które wydziobały mu w głowie straszne rany.

Dzieci porzucone przez matkę

To włosi, którzy byli tu przed siostrami zaopiekowali się trochę tym chłopcem, ale żył on cały czas na ulicy. S. Alicja wspomina, że kiedy pierwszy raz zobaczyła Muchuiego, to był to obraz nędzy i rozpaczy. Dzięki jej staraniom, chłopiec najpierw rozpoczął naukę w Laare, a niedawno został przyjęty do szkoły w Amungenti, gdzie może mieszkać w internacie.

Siostry są dla Muchuiego jak rodzina, dlatego nie mogło nas zabraknąć na tej szkolnej imprezie. Widać było po chłopcu, że jest teraz szczęśliwy, świadczą o tym jego bardzo dobre wyniki w nauce.

Takich historii można by tu przytoczyć dziesiątki, a może i setki. Prawie każdego dnia przychodzą do Misji dzieci brudne i głodne, takie których rodzice porzucili, albo zmarli. Często siostry znajdują kolejne takie dzieci w buszu lub na ulicy.

Dziewczynka chora na HIV

Po zrobieniu wywiadu, skąd pochodzi dziecko, dlaczego nikt się nim nie zajmuje, siostry podejmują jakieś kroki by pomóc potrzebującym. Najpierw dzieciaki zostają włączone do programu dożywiania, ale w zamian za to mają przychodzić do Misji pomagać. Następnym krokiem jest wynajem dla kilkorga dzieci pokoju w wiosce, by nie musiały spać na ulicy. Jeśli przez miesiąc jest wszystko w porządku, siostry umieszczają takie dzieci w szkole.

Wiele dzieci niestety wypada jednak z programu, bo albo sprzedają wszystko co dostały, albo zaczynają znowu żuć mira i wąchać klej. To bardzo przykre, kiedy dzieciaki z własnego wyboru wracają na ulicę, ale na siłę nikomu nie można pomóc.

Nawet dziś na drodze spotkaliśmy chłopców, którzy byli już w programie, a teraz w rękawie jeden z nich znowu trzymał butelkę z klejem…

Taka jest tu rzeczywistość, bezkompromisowa i bardzo brutalna. Niestety, nie da się pomóc wszystkim…

Jezus mówiąc: „Idźcie na krańce Ziemi” myślał o Laare

2011-06-20T21:30:00.003+02:00

kobiety wołające o deszcz

Dziś niedziela, więc trochę inny plan dnia. Rano Msza Święta, teoretycznie o 9, ale siostry śmieją się, że 9.15 można zacząć prasować habity. Do tutejszego obrządku liturgicznego jestem już przyzwyczajony i nie szokuje mnie on. Ludzi na Mszy spodziewałem się więcej, ale Siostra powiedziała, że na późniejszej jest znacznie więcej. Dziś większość dnia utrzymuje się zachmurzenie, a to podobno też ludzi dezorientuje, bo przecież słońce to zegar.

Po Mszy udało mi się wreszcie posegregować listy do dzieci, więc spakowałem je w torbę, razem z polską czekoladą, której nazwy oczywiście nie mogę wymienić, i wpadłam do sióstr na herbatę. S.Alicja pichciła właśnie obiad, a w między czasie ogarniała papierkową robotę związaną z dzieciakami. Chwilkę jeszcze razem nad tym posiedzieliśmy, a potem Siostra opowiedziała mi historię, jak to powstała Misja w Laare:

Dom Sióstr

Kiedyś do Laare przyjeżdżali pomagać Włosi. To oni wybudowali część budynków z których korzysta teraz parafia i rozpoczęli budowę domu, w którym mieszkają teraz siostry. Kiedy zapadały decyzje o tym, że siostry orionistki zasiedlą ten dom, s.Alicja pracowała w Igoji niedaleko Mitunguu, gdzie opiekowała się dziećmi chorymi na HIV.

Kiedy Siostry po raz pierwszy jechały obejrzeć przyszłą placówkę, s.Alicja żartowała, że Pan Jezus mówiąc: „Idźcie na krańce Świata…” miał na myśli właśnie Laare. Dojazd do wioski, to był prawdziwy wyczyn, bo jest ona położona między górami, a wtedy jeszcze nie było tu asfaltu. Dom wtedy nie był jeszcze nawet przykryty dachem, a siostry maiły się do niego wprowadzać już za dwa miesiące.

Przez te dwa miesiące siostry przyjeżdżały do Laare, by zapoznawać się z parafianami. Kiedy przyszedł czas otwarcia Misji, w domu na 3 siostry czekały 4 łóżka, tyle samo stołków i jeden stolik. Bez prądu i wody zaczynały pracę ku Bożej chwale.

Kościół parafialny w :aare

Jak wspomina Siostra, tylko dzięki Bożej Opatrzności udało im się przetrwać ten czas. Z takich ciekawostek wartych zapamiętania na obóz przetrwania, było prasowanie habitów kubkiem z gorącą wodą. Później siostry zakupiły żelazko na węgiel, ale z temperamentem s.Alicji to było niebezpieczne narzędzie!

Przez te trzy lata Laare zmieniło się nie do poznania. Rozwinięto asfalt i kable elektryczne, wioska się rozbudowała i nawet jest tu bank! Ma to swoje i złe strony, Laare stało się centrum handlu mira – legalnym tu narkotykiem. W tej okolicy prawie wszyscy to hodują. Są to niewielkie drzewka, z których zrywa się młode pędy i żuje się je, w celu osiągnięcia stanu lekkiej nieważkości. Stąd wywozi się to zielsko w inne regiony Kenii – między innymi do Mombasy, oraz do Sudanu. Niegdyś mira używano jako środka znieczulającego.

Szkoła parafialna w Laare

Mimo wielkiego progresu, jaki dokonuje się w wiosce, tradycje plemienne są tu jeszcze bardzo żywe. Właśnie przy kolacji była dziś o tym rozmowa. Jako że wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że nadchodzi głód, kobiety z wioski udały się na jakąś pobliską górę, by tam zabić cielę i spalić je, co podobno ma wywołać deszcz. Niestety do dziś on nie spadł.

Tak przypadkiem się złożyło, że w piątek wracając od bliźniaków spotkaliśmy te kobiety, wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy w jakim celu one idą z wymalowanymi na głowach krzyżami, kijami w ręku i okrzykami na ustach. Dziś wyjaśniły nam to siostry, które są z tego plemienia.

Podobno pierwszy misjonarz na tych terenach – Włoch, który przyjechał nawracać tubylców jakieś sto lat temu udał się razem z kobietami na tę górę i później faktycznie spadł deszcz, ale on tam się modlił w tej intencji.

ulica w Laare

Laare, to jedna z niewielu wiosek, w których znajduje się jeszcze chata rady starszych. Znajduje się ona w sąsiedztwie piekarni prowadzonej przez siostry. Rada starszych plemienia afrykańskiego działa podobnie, jak u Indian – osądza, doradza i pełni funkcję reprezentacyjną

Kiedy przychodzi odpowiedni czas, chłopcy przechodzą rytuał obrzezania. Są oni najpierw prowadzeni przez mężczyzn drogą (koło piekarni) i na placu osłonięci gałęziami i liśćmi zostają okaleczeni. Ten rytuał jest tutaj ważniejszy od wesela. Matka chłopca przygotowuje posiłki dla gości i buduje synowi chatę. Zdarza się, że po takim evencie, ludzie idą na Mszę w intencji chłopca, a w zasadzie to już mężczyzny.

Tak jest w plemieniu Meru, które jest jednym z bardziej ucywilizowanych. Ciekawość mnie zżera, jak to jest u Samburu, którzy żyją tuż za górą. Z Laare można tam dojść tylko pieszo przez busz, ścieżką między górami. Mamy się tam wybrać któregoś dnia, bo tam jest jeszcze nasza parafia.

Pora na pierwsze wieści z równika

2011-06-17T21:09:00.002+02:00

Jeśli miałby ktoś wątpliwości, to żyję, mam się całkiem nie źle, biorąc poprawkę na przeziębienie, które zabrałem jako nadbagaż z Polski.

Ale zacznę od początku:

Czas podróży minął mi w miarę bezboleśnie, choć dosyć męcząco. Najpierw pobudka przed 3 rano, o 6 start do Amsterdamu, tam 3 godziny przerwy i jeszcze godzina w samolocie, w którym zaszła konieczność wymiany oprogramowania komputera pokładowego, a następnie ośmiogodzinny lot do Nairobi, który w połowie przespałem. Wizowe formalności i poszukiwanie bagażu to kolejne półtorej godziny i wreszcie o 22.30 czasu lokalnego mogłem uściskać s.Alicję i poznać Fr. Dionizego z parafii w Amengenti.

Nocleg mieliśmy w Nairobi, gdzie siostry orionistki mają swój dom formacyjny, ale zanim udaliśmy się na spoczynek, zjedliśmy jeszcze pizzę, która na nas czekała :)

Rano, po strawie duchowej, czyli Mszy, oraz strawie cielesnej, czyli śniadaniu, zaczął się maraton spraw do załatwienia: zapakować i wysłać paczkę, po raz kolejny dokupić płytek do kuchni w domu sióstr, bo fachowcy za każdym razem mówią, że płytek będzie już teraz w zapasie, a okazuje się, że znowu brakuje trzech opakowań, wymienić dolary na szylingi i ruszać w trzystukilometrową drogę na północ.

Po drodze wstąpiliśmy jeszcze w Meru do s.Alberty – innej polskiej siostry orionistki, która od niedawna pracuje tu w domu dla sióstr niewidomych.

Do Laare (w Google map: Lare) dotarliśmy ok. 21 czyli już jakieś 2 godziny po zachodzie słońca. Wbrew temu, co o Laare dowiedzieliśmy się od Siostry dwa lata temu będąc w Mitunguu, dziś to już nie ta sama wioska! Jak to określa Siostra, teraz to już New York :D Wioska leży na drodze do National Meru Park, więc w ubiegłym roku rozwinięto tu asfalt, a między innymi dzięki Siostrze okolica została zelektryfikowana.

Dom sióstr jest cały czas w remoncie, oczywiście z powodu ciągłego braku płytek, dlatego ja zostałem ulokowany w mieszkaniu dla wolontariuszy przy kościele parafialnym, jakieś 300m od domu sióstr.

Oprócz s.Alicji są tutaj 3 siostry i jedna nowicjuszka (wszystkie są Kenijkami z plemienia Meru). Obok domu sióstr jest parafialna szkoła, do której chodzi kilkoro naszych dzieci. W wiosce jest jeszcze jedna szkoła – państwowa, do której również chodzą nasze dzieci.

Jeśli plan dnia nie zostaje niczym zakłócony, to przedpołudniem s.Alicja razem z s.Makeną idą odwiedzać ubogich. Dziś poszliśmy do małych bliźniaków, o których już nie raz było na adopcyjnym blogu. Zabraliśmy ze sobą trochę jedzenia oraz ubrania dla Millicent i Briana czyli starszej dwójki dzieci. Mama właśnie ubierała po myciu jednego malucha, drugi zaś spał w domu. S.Alicja przebrała starszą dwójkę i wręczyła po lizaku, a mamie poleciła upranie starych ubrań. Dzieciaki od razu się rozweseliły. Pojawiła się również sąsiadka, która to właśnie opowiedziała siostrom o tej rodzinie i zaprowadziła je do ich domu. Pojawiły się również kolejne dzieci, nie wiadomo do końca czyje, nie chodzące do szkoły… jutro mamy do nich iść i ocenić sytuację w domu. Ale wracając jeszcze do mamy bliźniaków, to choć sytuacja nie jest wesoła, to kobieta na prawdę się stara. Okazało się, że kilka dni przed urodzeniem dzieci, jeszcze pracowała ciężko fizycznie. Domek wybudowała sama i choć nie jest on w złym stanie, to jest po prostu dla niej i piątki dzieci za mały. Całą szóstką śpią na jednym wąskim łóżku. Kobieta chciałby wybudować większy, ale na razie nie ma na to szans.

Kilkadziesiąt metrów dalej byliśmy zobaczyć też dom, który niedawno siostry budowały dla kobiety, której dzieci były już prawie umierające z niedożywienia (na Siostry profilu facebookowym był jakiś czas temu link do ich zdjęć). W tej chwili dziewczynki spędzają całe dnie w misji, uśmiechają się już, mają apetyt, a ich mama raz w tygodniu przychodzi pomagać w misji, a w pozostałe dni ma starać się o pracę w wiosce.

Generalnie zasada jest taka: pomagamy tym, którzy potrzebują pomocy, ale też chcą dać coś z siebie. Jeśli ktoś liczy, jak to się u nas mówi „na drapane”, to szybko wypada z programów pomocowych. Dziś dowiedziałem się od Siostry, że mamy dzieci adopcyjnych przychodzą w soboty pomagać w pracach na terenie misji i w polu. W zamian za to dostają paczkę żywności dla swoich pociech, bo te z dzieci, które chodzą do państwowej szkoły nie mają zapewnionych kolacji. Jako że jutro jest sobota, to dziś popołudniu szykowaliśmy paczki dla każdej z mam.

W jutrzejszym grafiku mamy jeszcze Dzień Rodziny w szkole w Amungenti. Jedziemy tam jako rodzina jednego z chłopców, który jest sierotą.

Chociaż w Kenii zegarki chodzą w innym tempie niż w Polsce, to w Misji czas płynie szybko, a rzeczy do załatwienia jest mnóstwo, tak jak mnóstwo jest ludzi potrzebujących pomocy.

Tymczasem pozdrawiam wszystkich z tego kenijskiego New Yorku, a jutro jak uda mi się zakupić kartę do Internetu, zacznę przesyłać większą ilość zdjęć.

Nie lękajcie się! - Kongres ewangelizacyjny

2011-06-08T21:39:00.000+02:00

Centralna Diakonia Ewangelizacji po raz kolejny organizuje Kongres Ewangelizacyjny, który odbędzie się w dniach 18-19 czerwca 2011 r. w Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży w Warszawie-Siekierkach.

Tytuł Kongresu to wezwanie sługi Bożego Jana Pawła II „Nie lękajcie się", wpisujące się w plan Ad Christum Redemptorem II. Podczas Kongresu chcemy podjąć tematykę związaną ze zniewoleniami duchowymi, modlitwą o uzdrowienie wewnętrzne, modlitwą o uwolnienie z lęków. Nauczanie w tej problematyce prowadził będzie specjalny gość o. Rufus Pereira z Indii.

Zaproszenie do udziału w Kongresie kierujemy do moderatorów, odpowiedzialnych i animatorów Ruchu Światło-Życie, w tym szczególnie do wszystkich diakonii ewangelizacji, ale też do osób z innych ruchów posługujących w dziełach ewangelizacji. Pragniemy w tych dniach zatrzymać się i uczestniczyć w wydarzeniu duchowym, które będzie kolejnym etapem w zdobywaniu doświadczenia w tej trudnej tematyce.

Szczegółowe informacje dotyczące Kongresu, sposobu, terminu zgłoszeń itp., zostaną podane na stronie Centralnej Diakonii Ewangelizacji www.oaza.pl/cde.

Oprócz Kongresu w Warszawie planowane jest spotkanie w Szczecinie oraz w Gdańsku (z rekolekcjami dla kapłanów).

MEJD IN CZAJNA - Akcja "Węgiel"

2011-06-06T17:20:00.000+02:00

Oazowicze z napisem „Polska pamięta: Modlitwa za Chiny”. 24 maja, Warszawa.

Był rok 1977, gdy władze komunistyczne kolejny raz uderzyły w Ruch Oazowy. Tuż przed Bożym Narodzeniem wojewoda wydał decyzję anulowania przydziału węgla dla Kopiej Górki. W odpowiedzi ks. Blachnicki ogłosił apel, aby oazowicze podzielili się z Centrum Ruchu czarnym opłatkiem. – Niech każdy przyśle do Krościenka paczkę z węglem – wzywał Ojciec Franciszek. Odzew był natychmiastowy: paczki przychodziły w takiej ilości, że w końcu sama poczta wnioskowała o uchylenie decyzji wojewody, a na Kopią Górkę w sumie wpłynęło 1,5 tony węgla i tamtej zimy charyzmat Światło-Życie rozpalał Polaków.

Pewnie każdy słyszał tę historię, a wielu z nas bardzo chętnie ją powtarza, gdyż pokazuje ona geniusz naszego Założyciela, ale też dlatego, że w tych trudnych czasach zobaczyliśmy jak silnym jesteśmy Ruchem, jak ważna dla nas jest wspólnota. Chcemy dzisiaj Was wezwać do podobnego zrywu:
Prześlij 10 zł, aby Chińczycy mogli wziąć udział w rekolekcjach na Kopiej Górce!

Dotychczas dzięki happeningom ulicznym organizowanym w Łodzi, Poznaniu i Warszawie oraz prowadzonym czuwaniom modlitewnym w intencji Kościoła w Chinach, Diakonia Misyjna zebrała 4615 zł. Potrzebujemy jeszcze 1738 osób, które wpłacą kwotę 10 zł (można więcej:) i w ten sposób sfinansują przyjazd na rekolekcje ks. Zhu, Emmy, Ruth, Changa, Shaony i Lushy. A do nich dołączą siostry zakonne studiujące w Polsce: Franciszka, Maria, Teresa i Katarzyna. W ostatnie wakacje ok. 35 000 osób wzięło udział w rekolekcjach oazowych, to ponad 10 tys. więcej niż w 1977 roku, minęły 34 lata od akcji „Węgiel”, czy dorzucimy do pieca, by tym razem wiara Chińczyków zapłonęła?

Zapraszamy na stronę projektu www.mejdinczajna.pl, gdzie można poznać uczestników rekolekcji i przeczytać o dotychczasowych naszych akcjach. Będziemy też tam raz w tygodniu aktualizowali dane o postępach zbiórki. Najświeższe informacje znajdują się zawsze na stronie www.facebook.com/mejdinczajna

Wpłat można dokonać na konto:
Ośrodek Fundacji "Światło-Życie" PRAGA w Warszawie
ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa
48 1940 1076 3068 1040 0002 0000
z dopiskiem: Darowizna na cele statutowe-Chiny

77 czyli sztuka przebaczania

2011-06-04T22:48:00.001+02:00

Specjalna oferta dla dziewczyn:

4 dni z Miłosiernym Bogiem i misjonarkami klaretynkami

Czy może być lepsze towarzystwo?! Obejrzyj zaproszenie.

2011-06-04T22:28:00.002+02:00

Fundacja Polska Raoula Follereau zaprasza na

IX Festiwal Misyjny „Bóg mnie kocha”

niedziela 12 czerwca 2011 r. Zielonka k. Warszawy

11.30 Spotkanie niepełnosprawnych dzieci w Gimnazjum przy ul. Łukasińskiego

12.00 Uroczysty apel i parada niepełnosprawnych dzieci na ulicach miasta

Paradę prowadzi Orkiestra Dęta Lubelskiej Spółki Węglowej BOGDANKA

13.00 Msza św. Misyjna kościół M. B. Częstochowskiej w Zielonce

Wielki Koncert Misyjny

Plac Jana Pawła II

14.00 Koncert Zespołu Rockspel

Wręczenie nagrody im. Małej Ani z Zielonki

15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego

15.15 Koncert zespołu TREBUNIE TUTKI

16.30 Koncert zespołu IVIS

Podczas koncertu prezentowane będą dzieła polskich misjonarzy oraz Fundacji Polskiej Follereau. Przez cały dzień na Placu Jana Pawła II będą otwarte stoiska misyjne. Przewidziane są spotkania z misjonarzami, konkursy i zabawy.

Festiwal poprzedzi przegląd filmów misyjny

W niedzielę 5 czerwca o godz. 19.30 w sali widowiskowej przy ul. Łukasińskiego zostanie zaprezentowany film „Ludzie Boga”, który opowiada o dramacie misjonarzy francuskich zamordowanych w Algierii.

W sobotę 11 czerwca o godzinie 17.00 zostanie wyświetlony film Grzegorza Sadurskiego „Jesteś, który jesteś” natomiast o godz. 19.30 wstrząsający film „Strzelające psy” o pracy misjonarzy w czasie rzezi rwandyjskich. Po filmie spotkanie z karmelitami z Krakowa.

MEJD IN CZAJNA - RELACJA

2011-06-03T09:52:00.001+02:00

Rok 2011 być może zapisze się na stałe w misyjnej historii naszego Ruchu. W tym roku pierwsza trzyosobowa grupa Chińczyków ukończy formację podstawową, uczestnicząc w Oazie Nowego Życia III stopnia w Polsce. W tym najliczniejszym państwie na świecie żyje ponad 1300 mln ludzi. Jakie znaczenie mogą mieć zatem te trzy uformowane osoby? A jakie znaczenie miał jeden ojciec Franciszek pośród wielu milionów mieszkańców Polski? A jakie znaczenie ma jedna mizerna oaza na wszechpotężnej pustyni? Na szczęście na misjach rządzi Boża ekonomia.

Diakonia Misyjna postanowiła ogłosić wszystkim, że Chiny i dynamicznie rozwijające się w tym państwie chrześcijaństwo są dla nas ważne; że musimy objąć modlitwą Kościół w Chinach i dzieło rozkrzewiania Oazy w tym Kościele; że umożliwienie udziału w rekolekcjach oazowych chrześcijanom z krajów misyjnych to nasza wspólna sprawa. Tak więc wpierw wiadomo było, że chcemy podnieść temat Chin, potem zaś „same” przyszły kreatywne pomysły, jak to zrobić.

Punktem zaczepienia był dzień 24 maja, kiedy to obchodzimy w Kościele Dzień Modlitw za Kościół w Chinach. Dzień ten ogłosił w 2007 roku Papież Benedykt XVI, aby wraz z tamtejszymi chrześcijanami zwrócić się w tym dniu do Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, czczonej w chińskim sanktuarium maryjnym w Sheshan koło Szanghaju. Na szczycie dzwonnicy kościoła na górze She stoi figura z brązu o charakterystycznym kształcie. Maryja trzyma nad głową małego Jezusa, którego rozpostarte ręce z daleka przypominają krzyż. Szczególnie w miesiącu maju Sheshan jest miejscem licznych pielgrzymek, jednak wierni, zwłaszcza ci należący do tzw. Kościoła podziemnego, napotykają na szereg utrudnień ze strony władz, które nałożyły obowiązek rejestracji, prowadzą liczne kontrole policyjne i powodują utrudnienia na drogach.
Nasza akcja informacyjno-promocyjno-modlitewna odbywała się równolegle w trzech miejscach w Polsce: Warszawie, Łodzi i Poznaniu – miastach, w których działa już oazowa Diakonia Misyjna. Chwytliwe hasło z delikatnym przymrużeniem oka „Mejd in Czajna” spełniło swoje zadanie – przyciągnęło uwagę! Uwagę przyciągnęły również megaplansze do gry w chińczyka, które rozłożyliśmy 22 maja w niedzielę punktualnie o godz. 16 w centralnych punktach naszych trzech miast. W Warszawie było to na Placu Zamkowym, w Poznaniu w Parku Mickiewicza przed Teatrem Wielkim, a w Łodzi przy Centrum Handlowym Manufaktura. Mimo iż to właśnie z Łodzi wziął się pomysł gry ulicznej, w tymże mieście pasjonująca gra z żywymi pionkami nie zdążyła się rozkręcić, ponieważ plany pokrzyżowała burza i deszcz, za to zarówno Poznań jak i stolica mogły cieszyć się wspaniałą słoneczną pogodą do końca imprezy. Na festynach pod hasłem „Mejd in Czajna” można było nie tylko uczestniczyć w popularnej grze planszowej w nowym wcieleniu, ale również zapoznać się z kulturą chińską: czy to posmakować prawdziwych chińskich ciasteczek z… karteczką informacyjną o naszych przyjaciołach z Chin, czy to sprawdzić się quizie edukacyjnym lub kreśleniu chińskich znaczków, tudzież spróbować swych sił w konkursie jedzenia pałeczkami. W Warszawie plansza była naprawdę gigantyczna – 144 m2.

Z mojej perspektywy postrzegam takie niedzielne popołudnie przede wszystkim jako promocję Ruchu Światło-Życie w ogóle – po raz pierwszy uczestniczyłam w happeningu w centrum miasta, poprzez który Oaza wychodzi poza swoje grono i kieruje pewien przekaz do społeczeństwa, wykorzystując przy okazji współczesne możliwości medialne, nie tylko chrześcijańskie. Diakonię misyjną w Poznaniu tworzy jak na razie mała grupka, więc zorganizowanie takiej imprezy nie byłoby możliwe bez zaangażowania wielu osób z Ruchu (m.in. z Diakonii Modlitwy, Ewangelizacji i z Domowego Kościoła) oraz sympatyków spoza Ruchu. Niektórzy przez 2 godziny skakali lub stali bez ruchu na planszy do chińczyka, inni rysowali z dziećmi chińskie literki; każdy z osobna niewiele miał do zrobienia, ale każdy był bardzo potrzebny dla całokształtu. Ja przez cały czas wyszukiwałam nowych przechodniów, których można było poczęstować ciasteczkiem i ulotką zapraszającą na modlitwę za Chiny we wtorek 24 maja do pobliskiego kościoła. Czułam, jak trudno jest mi zwracać się do osób o nieznanych mi poglądach i przekonaniach, mówiąc im o chrześcijanach w Chinach i potrzebie modlitwy za nich. Już łatwiej rozmawiało mi się z turystami z Niemiec. Paradoks?

Celem całej akcji jest oprócz promocji misji na terenie Chin i modlitwy za tamtejszy Kościół również znalezienie ofiarodawców, którzy zechcą wspomóc przyjazd na tegoroczne rekolekcje 6 osób. Widać, że młodzi Chińczycy nie tylko czerpią z bogactwa charyzmatu naszego Ruchu dla siebie, ale zaraz też dzielą się tym, co przeżyli, dalej – dowodem na to jest organizowana przez nich w nadchodzące wakacje pierwsza oaza w ich rodzimej diecezji Handan. Po przeżyciu oazy II stopnia jedna z uczestniczek Kejing Liu (Emma) powiedziała: „Poczułam, że chociaż jestem kimś małym i można powiedzieć nikim, to jednak oczyszczając siebie oraz krocząc drogą wskazaną przez Boga mogę coś osiągnąć. Bo każdy, kto realizuje plany Boże, jest dla Boga kimś bardzo wartościowym. (…) Wierzę w moc Boga, który dał mi odwagę oraz obdarzył zaufaniem. Coraz bardziej wierzę, że cały naród chiński wróci do Boga i będzie szczęśliwy”.
Jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się więcej, odsyłam do strony www.mejdinczajna.pl

Magda Roszak

Zostań animatorem misyjnym

2011-05-27T14:41:00.001+02:00

W dniach od 26 do 29 czerwca br. Dyrekcja Krajowa Papieskich Dzieł Misyjnych organizuje w Warszawie Szkołę Animatorów Misyjnych (SAM) I stopnia. Do uczestnictwa w niej zapraszamy wszystkich (siostry zakonne, księży, kleryków, świeckich), którzy chcą zapoznać się z sytuacją misyjną Kościoła i włączyć się w animację na rzecz misji w swoim środowisku.

Uczestnicy SAM poznają sposoby animacji misyjnej w parafiach, szkołach i ogniskach misyjnych oraz strukturę i formy działania Papieskich Dzieł Misyjnych.Szczegółowy program SAM dostępny jest na stronie: www.missio.org.pl. Całkowity koszt pobytu jednej osoby wynosi 200 zł.

SAM odbędzie się w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie przy ul. Byszewskiej l (Warszawa-Zacisze).
Zgłoszenia można nadsyłać do 17 czerwca br. na adres Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary w Warszawie: Skwer Kard. S. Wyszyńskiego 9, tel. (22) 838-29-44,e-mail: pdrw@missio.org.pl.

Zapraszamy także do odwiedzenia naszej strony internetowej: www.missio.org.pl, a szczególnie: http://www.mdm.missio.org.pl/ oraz http://www.pdrw.missio.org.pl

Z misyjnym pozdrowieniem
ks. dr Tomasz Atłas
dyrektor krajowy PDM

Pomódl się za Chiny!

2011-05-23T01:38:00.001+02:00

"Wszyscy katolicy na całym świecie mają obowiązek modlenia się za Kościół w Chinach: wierni ci mają prawo do naszej modlitwy, potrzebują naszej modlitwy" - słowa te wypowiedział Benedykt XVI na ostatniej środowej audiencji, a to radykalne wezwanie Ojciec św. kieruje do całego Kościoła na tydzień przed Dniem Modlitw za Kościół w Chinach co roku obchodzonym 24 maja.
Od dwóch lat na rekolekcje do Polski przyjeżdża młodzież z Handan wraz ze swoim duszpasterzem ks. Zhu, chcielibyśmy, by i w tym roku mogli uczestniczyć w oazie. Wielu z nas miało okazję spotkać ich w czasie wakacji, także to wezwanie Benedykta nie musi być dla nas abstrakcją. Prośmy, aby ich przyjazd był możliwy, by znaleźli się ofiarodawcy, by charyzmat Światło-Życie mógł się rozwijać w Chinach.

Diakonia Misyjna zaprasza w najbliższy wtorek do wspólnej modlitwy za Kościół w Chinach w trzech miastach:
Warszawa: kościół seminaryjny (Krakowskie Przedmieście) godz. 18.30
Łódź: kościół Matki Bożej Jasnogórskiej godz. 19.00
Poznań: kościół Najświętszego Zbawiciela godz. 19.00

Papież podpowiada z jaką wiarą trzeba prosić:
"Wiemy z Dziejów Apostolskich, że kiedy Piotr był w więzieniu wszyscy się za niego żarliwie modlili i w efekcie przyszedł anioł, aby go uwolnić. Czyńmy podobnie: módlmy się intensywnie wszyscy razem za ten Kościół, ufając, że przez nasze modlitwy możemy uczynić dla niego coś bardzo realnego.

Chińscy katolicy, jak to wiele razy mówili pragną jedności z Kościołem powszechnym, z Najwyższym pasterzem, z Następcą Piotra. Poprzez nasze modlitwy możemy wyprosić dla Kościoła w Chinach, by pozostał jeden, święty, katolicki, wierny i wytrwały w doktrynie i dyscyplinie Kościoła. Zasługuje on na naszą miłość"

Gra w "Chińczyka" tuż tuż!

2011-05-20T11:24:00.000+02:00

Jeszcze raz zapraszamy wszystkich do wspólnej zabawy!

Niedziela, 22 maja, godz. 16.00

WARSZAWA - Plac Zamkowy ( nieopodal kościoła akademickiego św. Anny)
ŁÓDŹ - Centrum Handlowe Manufaktura (rynek!)
POZNAŃ - Park Mickiewicza

A tak powstawała plansza warszawska:

2011-05-15T16:01:00.005+02:00

Czy wiesz jakie trzy słowa są najbardziej popularne na całym świecie? MADE IN CHINA. Jeśli w jednej sekundzie zniknęłyby z naszego życia wszystkie artykuły wyprodukowane w Chinach, pewnie okazałoby się, że w szafie brakuje nam połowy garderoby, w kuchni nie mamy jak ugotować obiadu, a dzieci histeryzują nie mając zabawek. Nasze życie może spokojnie się toczyć dzięki Chińczykom, ale ilu z nas wie jak wygląda codzienność w Chinach, z jakim trudnościami muszą się zmagać by wytrwać w wierze.

Diakonia Misyjna Ruchu Światło-Życie pod hasłem „Mejd in Czajna” organizuje happeningi uliczne, podczas których będziemy grać w chińczyka na największych planszach w Polsce. W niedzielę, 22 maja, o godz. 16.00 w trzech miastach: Warszawie, Łodzi i Poznaniu będzie można zagrać w chińczyka na ulicy. W Warszawie nieopodal kościoła akademickiego św. Anny, w Poznaniu w Parku Mickiewicza i w Łodzi w Centrum Handlowym Manufaktura. Nie będzie jednak tradycyjnych plansz, ale gigantyczne, na których pionkami będą ludzie. Chcemy w ten sposób zwrócić uwagę Polaków na trudną sytuację chrześcijan w Chinach, którzy nie mogą swobodnie wyznawać swojej wiary. Podczas happeningu oprócz gry w ulicznego chińczyka będzie można wziąć udział w quizach, konkursach, posmakować chińskich ciasteczek z niespodzianką, a także zmierzyć się w zawodach w jedzeniu pałeczkami.

Akcja odbędzie się tuż przed dniem modlitw za Kościół w Chinach, obchodzonym 24 maja. Został on ustanowiony w 2007 roku przez papieża Benedykta XVI i przypada w liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, czczonej w chińskim sanktuarium maryjnym w Sheshan koło Szanghaju. W trakcie niedzielnych happeningów będziemy zachęcać do modlitwy za Chińczyków. Na 24 maja zaplanowano spotkania modlitewne w intencji Kościoła w Chinach: w Warszawie w kościele seminaryjnym na Krakowskim Przedmieściu o godz. 18.30, w Poznaniu w kościele Najświętszego Zbawiciela o godz. 19, a w Łodzi w kościele Matki Bożej Jasnogórskiej o godz. 18.30.

Od kilku lat nasz Ruch jest szczególnie związany z Kościołem w Chinach. W najbliższe wakacje po raz trzeci będziemy gościć na rekolekcjach oazowych młodzież z diecezji Handan, a w tym rok dołączy do nich także grupa studentów z Szanghaju. Niedzielne happeningi będą też okazją do szukania osób, które mogłyby zasponsorować kolejny kilometr zbliżający Chiny do Polski. Liczymy na pomoc ofiarodawców i sponsorów gotowych pokryć koszty przyjazdu do Polski i trzytygodniowego pobytu młodzieży z Dalekiego Wschodu.

Zachęcamy do odwiedzenia stron internetowych, gdzie można przeczytać więcej o chińskim projekcie i prosimy o „polubienie” na Facebooku, przesłanie linków swoim znajomym. Baw się i pomagaj z nami!

www.mejdinczajna.pl - start strony 16.05

www.facebook.com/mejdinczajna

Ofiarodawcy mogą dokonać wpłaty na konto:

Ośrodek Fundacji "Światło - Życie" PRAGA w Warszawie

ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa;

Lukas Bank S.A. nr: 48 1940 1076 3068 1040 0002 0000

z dopiskiem: Cele statutowe-Chiny

Kurczaki dla Kenii

2011-05-13T13:43:00.005+02:00

W Wielkim Poście Kościół zwraca naszą uwagę na 3 podstawowe praktyki wielkopostne – modlitwę, post i jałmużnę, czyli praktyczną pomoc potrzebującym. Jałmużna często idzie w parze z postem – pieniądze, które zaoszczędzę, odmawiając sobie czegoś, darowuję tym, którzy mają jeszcze mniej. Papież w jednym z Orędzi na Wielki Post pisał:

Post pomaga nam uświadomić sobie, w jakiej sytuacji żyje wielu naszych braci. W Pierwszym Liście św. Jan napomina: „Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga?” (3, 17). Dobrowolny post pomaga nam naśladować styl Dobrego Samarytanina, który pochyla się nad cierpiącym bratem i śpieszy mu z pomocą. Nasz wolny wybór, jakim jest rezygnacja z czegoś, aby pomóc innym, w konkretny sposób pokazuje, że bliźni przeżywający trudności nie jest nam obcy.

dzieci wrzucają pieniądze zbierane przez Wielki Post

W tym duchu staraliśmy się od tego roku zainicjować tradycję parafialnej jałmużny jako praktycznej realizacji przykazania miłości bliźniego. We współpracy z zespołem misyjnym Ruchu Światło-Życie, współpracującym z parafią Mitunguu w Kenii, nasza lokalna wspólnota Ruchu z terenu Wrocławia – Strachocina/Wojnowa, Gajkowa i Kamieńca Wrocławskiego włączyła się w projekt pomocy pod nazwą „podaruj kurczaka”.

Kurczaki (właściwie chodzi o kurki-nioski) zaopatrują dzieci z Gakoromone (slumsy w parafii w Mitunguu) w jajka każdego dnia, jako suplement ich kukurydziano-fasolowych posiłków.

Pozostałe jajka są sprzedawane w okolicy, a zysk przeznaczony jest na utrzymanie kurnika i kurczaków. Część zysku przekazywana jest na ośrodek pomocy niemowlętom.

Pomiędzy Ruchem Światło-Życie a parafią Mitungu w diecezji Meru (Kenia) trwa współpraca od 2008 roku. Na terenie parafii powstała jedyna jak do tej pory w Afryce wspólnota Ruchu. Współpraca koordynowana jest przez Centralną Diakonię Misyjną. W ramach współpracy rozwijana jest adopcja na odległość, wspieranie formacji duchowej (w ubiegłym roku osoby z Kenii uczestniczyły w rekolekcjach w Polsce) oraz różne formy pomocy doraźnej. Projekt „podaruj kurczaka” jest jedną z form pomocy doraźnej.

Wybraliśmy ten projekt, ponieważ dawał dobrą możliwość skojarzenia jałmużny z nadchodzącymi Świętami – kurczaki i jajka wpisują się w kontekst Wielkanocy, nowego życia i budzą pozytywne emocje.

Przede wszystkim chcieliśmy zebrać środki pozwalające na zakup 100-150 kurczaków – niosek. Ostatecznie zebraliśmy 3.850 zł, pozwalające na zakup 154 kurczaków. Maciek z naszej wspólnoty skojarzył nawet tę liczbę symbolicznie z rybami złowionymi przez apostołów po objawieniu się Jezusa Zmartwychwstałego. Ryb było dokładnie 153 plus jedna, którą Jezus przygotował na brzegu dla uczniów.

Zależało nam także, aby budzić wrażliwość misyjną w parafiach, na terenie których istnieje i działa nasza wspólnota i uświadomić parafianom potrzebę i wartość jałmużny”, szczególnie w Wielkim Poście. Każdy z ofiarodawców otrzymał okolicznościową kartkę wielkanocną z informacjami o celu naszego projektu jako podziękowanie za wsparcie. Kto wie, może będzie to dobry początek corocznej jałmużny wielkopostnej koordynowanej przez Ruch i okazja do podejmowania konkretnych działań w parafiach.

Sprawne przeprowadzenie naszej akcji nie byłoby możliwe bez wielu osób, które wzięły na siebie odpowiedzialność za działania na terenie każdej z naszych 3 parafii – uzgodnienia z proboszczami, materiały informacyjne i przeprowadzenie zbiórki. Rozpoczynając nasz projekt mieliśmy głębokie przekonanie, że korzyści będą po obu stronach. Z jednej strony potrzebujący otrzymują to, co niezbędne jest im do życia, z drugiej strony sama wspólnota zaczyna żyć, gdy zaczyna dawać, dzielić się, a nie koncentruje się tylko na swoich sprawach i potrzebach.

Misje bowiem odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana! (Encyklika Redemptoris Missio)

zbiórka na kurczaki dla dzieci z Afryki

Zależało nam, aby włączyć do akcji dzieci z rodzin naszej wspólnoty i uczyć je wrażliwości na potrzeby innych i pracy dla potrzebujących. Z tą myślą włączyliśmy je do przygotowania okolicznościowych skarbonek, a chęć i wytrwałość, z jaką stały przed kościołami w dzień zbiórki, była godna podziwu.

Dodatkowo i zupełnie dla nas nieoczekiwanie do zbiórki przyłączyły się osoby niepełnosprawne z Towarzystwa im. Brata Alberta, które na terenie naszej parafii mają warsztaty terapii zajęciowej.

Ostatecznie zależało nam także na promocji działalności Ruchu Światło-Życie na poziomie lokalnym – plakaty, kartki i materiały informacyjne wyłożone w Kościołach naszych parafii w tym czasie jasno wskazywały, że to inicjatywa Ruchu Światło-Życie.

Jerzy Prokopiuk

www.wroclaw.oaza.pl